Kiedy pod koniec XIX wieku drezdeński bibliotekarz Ernst Förstemann badał kodeksy Majów, zwrócił uwagę na pojawiające się w nich bardzo charakterystyczne pasy. Były one podzielone na prostokąty zawierające różne symbole.
 |
| Fragment pasa, który zaintrygował Ernsta Förstemanna (Kodeks Madrycki) |
Förstemann uznał, że przedstawiają one glify siedmiu znanych w starożytności planet i nazwał je „pasami niebiańskimi”. Określenie to używane jest do dnia dzisiejszego, choć obecnie wiemy, że jedynymi ciałami niebieskimi, których glify spotykamy z całkowitą pewnością na pasie niebiańskim są: Słońce, Księżyc i Wenus.
 |
| Strona 74 Kodeksu Drezdeńskiego przedstawia prawdopodobnie scenę zniszczenia poprzedniego świata. Cielsko węża ozdobione jest pasem niebiańskim |
 |
| Na stronie 71 Kodeksu Madryckiego, pod pasem niebiańskim widzimy glify zaćmienia Słońca, a poniżej żółwia z symbolami trzech kamieni stworzenia. Majański gwiazdozbiór Żółwia odpowiada trzem gwiazdom, określanym przez nas jako Pas Oriona |
 |
| Na stronie 24 Kodeksu Paryskiego przedstawiono pas niebiański, pod którym można dostrzec glify zaćmienia Słońca, a pod nimi trzy gwiazdozbiory Majów: Skorpiona, Zółwia i Węża Grzechotnika |
