Xantile z Tehuacán

Oryginalny artykuł: Restauran en la ENCRyM xantiles hallados en Tehuacan

Przed trzema laty, na terenie stanowiska archeologicznego Tehuacán, podczas prac wykopaliskowych w centralnej grupie budowli, archeolodzy pod kierunkiem Noemi Castillo Tejero natrafili na pozostałości konstrukcji wzniesionej w latach 1000-1200 n.e., w której umieszczono niewielki ołtarz o wysokości jednego metra, ze stopniami i balustradami. Ponieważ na jego bocznych stronach umieszczono ludzkie czaszki, a zatem badacze nazwali go „Ołtarzem czaszek”. W tym samym miejscu znaleziono również kości ludzkie i w związku z tym postanowiono dokładniej zbadać wnętrze budowli.

Budowla z "Ołtarzem czaszek" (fot. Noemi Castillo Tejero, INAH)

Okazało się, że miejsce pochówków sięgało głębokości jednego metra i zajmowało powierzchnię 4 metrów kwadratowych, a szczątki kostne należały do ponad 40 osób zarówno dorosłych, jak i dzieci. W północno-wschodnim narożniku złożono natomiast jedenaście glinianych rzeźb znanych jako xantile i jedną dodatkową przy murze po stronie zachodniej. Xantile zostały zbadane przez specjalistów, poddane pracom konserwatorskim i obecnie trafiły na wystawę w muzeum na terenie stanowiska archeologicznego Tehuacán.

Xantile znalezione przy "Ołtarzu czaszek" (fot. Noemi Castillo Tejero, INAH)

Nowe muzeum w Tehuacán (stan Puebla, Meksyk)

Oryginalny artykuł: Inauguran museo de la zona arqueologica Tehuacan en Puebla

Na terenie stanowiska archeologicznego Tehuacán (stan Puebla, Meksyk) zostało otwarte nowe muzeum z bogatą kolekcją artefaktów, znalezionych podczas prac wykopaliskowych, którymi przez ponad dwadzieścia lat kierowała Noemí Castillo Tejeda.

Nowe muzeum w Tehuacán (fot. Héctor Montaño, INAH)

W czasach prekolumbijskich miasto nazywało się Ndachjian i było zamieszkiwane przez przedstawicieli kultury nguiwa, znanej też jako popoloca. Jak podkreśla Diego Prieto Hernández z Narodowego Instytutu Antropologii i Historii (INAH), również w tym regionie geograficznym udomowiono różne rośliny, przede wszystkim kukurydzę. Z tego powodu INAH stara się o wpisanie Rezerwatu Tehuacán-Cuicatlán na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Glinia maska (fot. Héctor Montaño, INAH)

Nowe fotografie "Prekolumbijskich pieczęci" i "Xantili"

Fotogaleria "Prekolumbijskie pieczęcie" została uzupełniona o 52 nowe fotografie. Przedstawione na dodanych zdjęciach pieczęcie znajdują się w kolekcjach: Museo de Antropología de Xalapa (Xalapa, stan Veracruz, Meksyk), Museo Anahuacalli (miasto Meksyk), Museo de Sitio de Cholula (Cholula, stan Puebla, Meksyk), Museo del Valle de Tehuacán (Tehuacán, stan Puebla, Meksyk),  Museo Regional de Puebla (Puebla, Meksyk) i Archeologické Múzeum Bratislava (Bratysława, Słowacja).

Jedna z prekolumbijskich pieczęci, znajdująca się w Museo de Antropología de Xalapa
(Xalapa, stan Veracruz, Meksyk)

Fotogaleria "Xantile" została uzupełniona o 12 nowych fotografii. Zaprezentowane eksponaty pochodzą z kolekcji: Museo de Antropología de Xalapa (Xalapa, stan Veracruz, Meksyk), Museo Anahuacalli (miasto Meksyk), Museo del Valle de Tehuacán (Tehuacán, stan Puebla, Meksyk) i Museo Regional de Puebla (Puebla, Meksyk). 

Xantil z Museo de Antropología de Xalapa (Xalapa, stan Veracruz, Meksyk)

Fotogaleria: Xantile

Xantile to szczególnego rodzaju gliniane rzeźby, które są przede wszystkim związane z Doliną Tehuacán, na terenie obecnego stanu Puebla w Meksyku, choć znaleziono je także w północno-zachodniej części stanu Oaxaca i w centrum stanu Veracruz. Niektórzy badacze kultur Mezoameryki uważają, że rzeźby te stanowiły przykrywki kadzielnic, jednak archeolog Mauricio Gálvez Rosales, który wiele czasu poświęcił dokładnym badaniom xantili uważa, że były to figury stanowiące obiekt kultu i ozdabiane kwiatami, gałązkami roślin oraz kawałkami papieru amate. Składano im dary ofiarne i okadzano.

Figurki te mają najróżniejsze rozmiary, od kilkunastu do kilkudziesięciu centymetrów i są wewnątrz puste. Korpus ciała przypomina zazwyczaj cylinder, do którego zostały przyklejone ręce i nogi, czasami niezbyt proporcjonalne w stosunku do głowy. Przedstawiają też postacie w pozycji siedzącej, z rękoma opartymi na kolanach. Głowy są często udekorowane bogatymi nakryciami i pióropuszami oraz malowane kolorami: zielonym, żółtym, czerwonym, pomarańczowym, białym i czarnym. Barwy te i atrybuty pozwoliły uczonym zidentyfikować poszczególne bóstwa.

Jak podaje archeolog Mauricio Gálvez Rosales, xantile były przypuszczalnie wyrabiane już pod koniec okresu klasycznego, w latach 800 – 900 n.e., choć ich produkcja wzrosła w XII wieku na ziemiach zamieszkiwanych przez Misteków i Popolocas. Xantile z wizerunkami najróżniejszych bóstw umieszczano wszędzie: w świątyniach i w małych sanktuariach, w domach i na dziedzińcach, na poletkach kukurydzianych, w lasach, w pobliżu źródeł wody, w jaskiniach i na szczytach wzgórz. Wyrób xantili był kontynuowany do połowy XIX wieku, ale kult tych bożków przetrwał jeszcze w niektórych rejonach Meksyku, gdzie uważa się ich za strażników domostw.

Kliknij na zdjęcie aby powiększyć / Click on photos to enlarge

Museo de las Culturas de Oaxaca “Santo Domingo” (miasto Oaxaca, Meksyk)

    

Museo de las piezas prehispánicas “Rufino Tamayo” (miasto Oaxaca, Meksyk)

      

Museo Nacional de Antropología (miasto Meksyk)

        

Museo de Antropología de Xalapa (Xalapa, stan Veracruz, Meksyk)

   

  

Museo del Valle de Tehuacán (Tehuacán, stan Puebla, Meksyk)

    

Museo Regional de Puebla (Puebla, Meksyk)

  

Museo Anahuacalli (miasto Meksyk)