Zamierzone deformacje czaszek były
praktykowane w różnych częściach świata juz kilka tysięcy lat temu i zdaniem
badaczy były związane z przynależnością do danej grupy etnicznej lub ze
statusem społecznym. Deformację czaszki osiągano zazwyczaj w wyniku owijania
główki dziecka tkaniną i umieszczenia jej pomiędzy dwiema deseczkami. Do tej
pory nasza wiedza o podobnych praktykach w prekolumbijskim Peru opierała się
przede wszystkim na hiszpańskich relacjach z XVI wieku. Dokumenty te wspominają,
że długie i wąskie głowy ludu Collagua określały ich jako grupę etniczną.
Collagua zamieszkiwali Dolinę Colca, w południowo-wschodnim Peru i zajmowali
się hodowlą alpak. Nowe badania, które przeprowadził bioarcheolog Matthew
Velasco z Cornell University (USA) pokazują jednak, że rodzaj deformacji czaszek
zmieniał się na przestrzeni czasu, a sztucznie wydłużony kształt głowy,
przypominający wyglądem łzę świadczy o prestiżu. Uczony przeanalizował
211 czaszek znalezionych na terenie dwóch cmentarzy ludu Collagua. Budowla z
pochówkami, wzniesiona u podnóża klifu była przypuszczalnie zarezerwowana dla
osób o wysokim statusie społecznym, podczas gdy zwykłą ludność grzebano w kilku
jaskiniach i pod pobliskimi nawisami skalnymi.
 |
W południowo-wschodnim Peru, u
ludu Collagua, budowle wznoszone u podnóża klifu
były zarezerwowane na pochówki
osób z elity (fot. David Rodriguez Sotomayor)
|
