Archeolodzy badają, czy Świątynia Księżyca na Huayna Picchu była cmentarzem Inków

Oryginalny artykuł: Machu Picchu: investigan si el Templo de la Luna del Huayna Picchu fue un cementerio Inca 

Zespół archeologów z Cuzco uważa, że Wielka Jaskinia lub Świątynia Księżyca, położona w sercu Huayna Picchu, potężnej, stromej góry w cytadeli Inków Machu Picchu, była cmentarzem dla osób z elity Inków. Rolando Pizarro Silva i Jackeline Ortiz od początku tego miesiąca kierują projektem badawczym „Prospección endoscópica en el Templo de la Luna del parque arqueológico de Machu Picchu”, który zakończy się za kilka tygodni. Według badań nie była to świątynia, jej nazwę nadali obcokrajowcy, którzy w noce pełni księżyca wypełniali jaskinię światłem. Jak podaje Rolando Pizzaro Silva, nie ma jednak żadnych naukowych dowodów na to, że spełniała ona taką funkcję. Już przed interwencją na tym stanowisku, archeolodzy utrzymywali hipotezę, że pełniło ono inną funkcję, było przestrzenią grobową ze względu na struktury związane z kontekstem rytualno-pogrzebowym.

Prace na terenie Machu Picchu ( fot. Arturo Rodriguez)

Dawne kościane groty strzał ukazują zorganizowaną produkcję rzemieślniczą w prekolumbijskiej Argentynie

Oryginalny artykuł: Ancient bone arrow points reveal organized craft production in prehistoric Argentina

Przez dziesięciolecia badania i wiedza na temat zróżnicowanego surowca kostnego wykorzystywanego przez mieszkańców Sierra de Córdoba w późnym okresie prekolumbijskim (ok. 1220–330 lat p.n.e.) były ograniczone. Jednak Matías Medina i jego współpracownicy, Sebastián Pastor i Gisela Sario, opublikowali analizę technologiczną metody wytwarzania jednego z najliczniejszych rodzajów narzędzi, grotów z kości. Badania opublikowane w czasopiśmie International Journal of Osteoarchaeology skutecznie wypełniają istotną lukę w wiedzy o tym, jak starożytne społeczności organizowały swoje rzemiosło i codzienne życie. Późny okres prehistoryczny w argentyńskich górach Sierra de Córdoba charakteryzował się społecznościami praktykującymi elastyczną gospodarkę mieszaną, łączącą łowiectwo i zbieractwo z praktykami rolniczymi. Pozwalało im to zachować dużą mobilność, jednocześnie zajmując obozowiska sezonowe i dostosowując styl życia do optymalnej strategii przetrwania w tamtym czasie. Jednakże pozostawili jedynie rozproszony i słabo widoczny materiał archeologiczny, w tym narzędzia z kości, które stanowiły ważny, choć do niedawna słabo zbadany aspekt ich kultury materialnej.

Rodzaje grotów, w tym groty trójkątne z ząbkowanymi trzonkami i zadziorami, igłowate, jaskółcze i w kształcie liścia (źródło ilustracji: phys.org)

Starożytne DNA odkrywa nieznany argentyński rodowód, który przetrwał ostatnie 8500 lat

Oryginalny artykuł: Ancient DNA uncovers unknown Argentina lineage that has persisted for last 8,500 years

Obszar zwany Centralnym Stożkiem Południowym w Ameryce Południowej, obejmujący większą część Argentyny, uważany jest za jeden z ostatnich regionów świata, w którym osiedlili się ludzie. Pomimo badań wskazujących na migrację na ten obszar ponad 12 000 lat temu, obecnie niewiele jest badań DNA opisujących linie rodowe związane z tym obszarem. Aby rozwiązać ten problem, grupa badaczy DNA przeprowadziła prace nad całym genomem dawnych mieszkańców z tego regionu. Ich wyniki opublikowano w czasopiśmie Nature. Zaludnienie Ameryki Południowej prawdopodobnie nastąpiło wzdłuż wybrzeży Pacyfiku i Atlantyku. Zróżnicowanie genetyczne jest wykrywalne w starożytnych danych genomicznych po 9000 p.n.e. w co najmniej trzech głównych skupiskach: środkowych Andach, lasach tropikalnych/subtropikalnych lub nizinach (w tym Amazonii) oraz środkowym Chile, Patagonii i Pampie. Jednak obecne próbkowanie ma istotne luki. Koncentrujemy się na słabo zbadanym obszarze Centralnym Stożka Południowego (CSC), terytorium środkowej i północnej Argentyny, obejmującym góry Andy na zachodzie, wschodnie równiny rzeczne i południowe równiny trawiaste.

Przegląd pobierania próbek geograficznych i czasowych. a, Rozkład geograficzny nowo zgłoszonych (czarne krawędzie) i wybranych wcześniej opublikowanych (złote krawędzie) wczesnych południowoamerykańskich osób. Mapa została utworzona w R przy użyciu danych ze źródeł otwartych. b, Rozkład czasowy nowo zgłoszonych i wybranych opublikowanych (poniżej linii przerywanej) osób z czasów prekolumbijskich . Dla każdej grupy liczba na prawym końcu paska wskazuje wielkość próby, a ciemne wypełnienie paska wskazuje proporcję z bezpośrednim datowaniem radiowęglowym
(źródło ilustracji: czasopismo Nature)

Naukowcy rozszyfrowali tajemnicę Tablicy Zaćmień Majów.

Oryginalny artykuł: Científicos descifran el misterio milenario de la Tabla de Eclipses de los antiguos Mayas 

Przełomowe badanie ujawnia, w jaki sposób astronomowie Majów opracowali i udoskonalili system przewidywania zaćmień Słońca z niezwykłą dokładnością, obalając tym samym stulecie błędnych interpretacji na temat Kodeksu Drezdeńskiego. Na jego kartach znajdowała się skomplikowana tabela liczb i glifów, która została zidentyfikowana jako mechanizm przewidywania zaćmień. Artykuł opublikowany w czasopiśmie Science Advances przez badaczy Johna Justesona i Justina Lowry’ego oferuje jak dotąd najbardziej kompleksowe i przekonujące wyjaśnienie. Ich badania rozszyfrowują wewnętrzne mechanizmy tej tabeli i rekonstruują jej historię ewolucji, ujawniając zaawansowane rozumienie cykli księżycowych, które pozostaje aktualne od ponad 700 lat.

Tabela zaćmień z Kodeksu Drezdeńskiego. Pierwsze dwie stacje, w lewym górnym rogu, nie mają pionowej linii przerywanej po lewej stronie, ponieważ cztery stacje zamierzone poprzedzałyby pierwszą stację zaćmienia z tabeli; ostatnie cztery stacje, w prawym dolnym rogu, nie mają pionowej linii przerywanej po prawej stronie, ponieważ dwie stacje zamierzone następowałyby po nich. Linie przerywane tworzą prostokąty otaczające każdą serię kolejnych stacji zamierzonych; rysunek, powyżej niekalendarzowych fragmentów glificznych, które nie zawierają cyfr, zwykle występuje między kolejnymi prostokątami, a w przeciwnym razie bezpośrednio przed ostatnią kolumną kalendarzową w prostokącie (źródło ilustracji: czasopismo Science Advances)

Nowe badania wskazują, że do upadku miast Majów przyczyniły się korelacje między konfliktami, zmianami klimatu, a cyklami rozwoju

Oryginalny artykuł: ¿Qué les sucedió a las ciudades mayas?: una investigación revela que sorprendentemente la mejora del clima fue uno de los factores de su colapso 

Interdyscyplinarne badanie łączy w sobie dane archeologiczne, epigraficzne i paleoklimatyczne, aby rozwikłać schematy powstawania i upadku ośrodków miejskich Majów, podważając tym samym uproszczone narracje o ich upadku. Wyludnianie się dużych ośrodków miejskich, zjawisko, które wielokrotnie kształtowało bieg historii, często przypisuje się natychmiastowym i niszczycielskim katastrofom. Wśród tych przykładów, upadek klasycznych miast Majów, który osiągnął apogeum między 600 a 750 rokiem, jest często przytaczany jako paradygmat załamania spowodowanego zmianami klimatu. 

(A) Skumulowany szereg czasowy. (B) Mapa badanego obszaru z wybranymi ośrodkami Majów przedstawionymi jako zielone kropki. (C) Zdjęcie zabytku Majów z okresu klasycznego (po lewej) i zdjęcie ośrodka miejskiego Majów z okresu klasycznego na nizinach (Palenque) (po prawej) (źródło: Ymblanter / Alfred Diem)