Kultura Mezcala rozwijała się na ziemiach należących obecnie do stanu
Guerrero, w południowo-zachodnim Meksyku. Początki tej kultury mogą sięgać lat
700-230 p.n.e. W początkowym okresie zaznaczały się tam silne wpływy Olmeków. W
późniejszym czasie utrzymywano bliskie kontakty handlowe z potężnym Teotihuacan. Po upadku tej wielkiej
metropolii zaznaczył się największy rozkwit kultury Mezcala, przypadający na lata 700-900 n.e. Jednak już od okresu preklasycznego pojawiła się w
stanie Guerrero tradycja wyrabiania oryginalnych i bardzo charakterystycznych
figurek antropomorficznych, miniaturowych modeli świątyń i masek, które to
artefakty były szczególnie cenione przez przedstawicieli elity z różnych
regionów Mezoameryki. W latach 40-tych XX wieku, Miguel Covarrubias wprowadził
określenie „styl Mezcala”, odnoszący
się do masek i figurek, niekiedy abstrakcyjnych, stylizowanych i z ledwie
zaznaczonymi cechami fizycznymi postaci. Badacz ten zwrócił również uwagę na
różne warianty stylu, nawiązującego początkowo do sztuki Olmeków, później do
sztuki typowej dla Teotihuacan, a ostatecznie stanowiącego styl lokalny. Zainteresowanie
przedmiotami w stylu Mezcala
przetrwało setki lat i nawet w późnym okresie postklasycznym dziesiątki tego
typu artefaktów składano w depozytach ofiarnych w Templo Mayor („Wielkiej Świątyni”) w Tenochtitlan.
kliknij na zdjęcie aby powiększyć / click on photos to enlarge
Museo de las piezas prehispánicas “Rufino Tamayo” (miasto Oaxaca, Meksyk)
