Rośliny lecznicze
odgrywały znaczącą rolę w życiu mieszkańców prekolumbijskiego Meksyku, chociaż
wierzono, że na stan zdrowia wpływały również siły nadprzyrodzone, a zatem
leczenie chorób z wykorzystaniem ziół było często powiązane z zaklęciami,
przywoływaniem bóstw i praktykami szamanów. Nasz wiedza na temat
ziołolecznictwa opiera się głównie na dokumentach z wczesnego okresu
kolonialnego, znaleziskach archeologicznych i praktykach leczniczych, które
przetrwały do dzisiaj, przekazywane z pokolenia na pokolenie. Po przybyciu do
Meksyku, Hiszpanie byli zaskoczeni ogromną ilością ziół sprzedawanych na
tamtejszych targowiskach, szczególnie w Tlatelolco. Najstarszym źródłem
poświęconym prekolumbijskiemu ziołolecznictwu jest rękopis spisany w Meksyku w XVI wieku, zatytułowany Libellus de
Medicinalibus Indorum Herbis i znany też jako Kodeks De la Cruz - Badiano. Obejmuje on 13 rozdziałów, w których
omówiono właściwości lecznicze 224 roślin i zamieszczono 185 barwnych ilustracji.
Zielnik zawiera teksty po łacinie, a nazwy roślin podano głównie w języku
náhuatl i dlatego nie wszystkie udało się zidentyfikować.
 |
| Rośliny lecznicze w Kodeksie De la Cruz – Badiano |
