Jedną
z charakterystycznych cech urbanistyki potężnego Teotihuacan
było zorganizowanie miasta w formie dzielnic. Na podstawie planu,
przygotowanego przez dr René
Millón,
udokumentowano istnienie około dwóch tysięcy kompleksów
mieszkalnych. Do chwili obecnej zdołano zbadać około dwudziestu
(między innymi dzielnice La
Ventilla, Tetitla,
Atetelco,
Yayahuala
i Zacuala),
dzięki czemu poznano lepiej strukturę społeczną, gospodarczą i
polityczną tego wielkiego miasta, kwitnącego w Mezoameryce w
okresie klasycznym. Przykładem kompleksu rezydencjalnego, położonego
w pobliżu tak zwanej strefy pałacowej, jest również Totometla,
którą archeolog Alberto Juárez
Osnaya opisuje w swej książce, zatytułowanej „El
Desarollo arquitectónico
de Totometla en el marco urbano de Teotihuacan”
i opublikowanej przez Narodowy Instytut Antropologii i Historii
(INAH) w Meksyku.
 |
| Budowla w kompleksie rezydencjalnym Totometla (fot. José Enrique de Lucio Sánchez / INAH) |
Pierwsze
prace na terenie Totometla
prowadzono już wcześniej, w ramach projektu archeologicznego,
którym kierował Eduardo Matos Moctezuma. Dzielnica ta była
zamieszkiwania w okresie od 225-350 n.e. do 550-650 n.e. Alberto
Juárez
Osnaya uważa, że ów kompleks mieszkalny ograniczony był od strony
południowej i wschodniej przez rzekę San Juan, na zachodzie –
przez kanion Cosotlán,
a od strony północnej sięgał do obszaru przylegającego do pałacu
w Zacuala.
 |
| Wejście do komnaty wschodniej (fot. José Enrique de Lucio Sánchez / INAH) |
