W Pacopampa (Peru) odkryto grobowiec sprzed 2700 lat

Oryginalny artykuł: Hallan ofrendas de oro en tumba de cultura Pacopampa

Na terenie Kompleksu Archeologicznego Pacopampa (prowincja Chota, region Cajamarca) natrafiono na nietknięty grobowiec, zapieczętowany 2700 lat temu i kryjący szczątki dwóch osobistości, którym towarzyszyły wspaniałe dary. Odkrycia dokonali archeolodzy z Narodowego Muzeum Etnologii w Japonii i z peruwiańskiego Uniwersytetu San Marcos (UNMSM). Ze względu na bogactwo grobowca, może on zostać uznany za skarb narodowy.

Kompleks Archeologiczny Pacopampa (fot. Wilfredo Sandoval, El Comercio)

Juan Pablo Villanueva, badacz związany z UNMSM podaje, że w fosie pochowano dwie osoby, których ciała ułożono w przeciwnych kierunkach, północnym i południowym. Grobowiec znajdował się na głębokości jednego metra i przypominał inny, znaleziony w 2009 roku i należący do kobiety nazwanej „Damą z Pacopampa”. Szczątki obu osób zostały przykryte wielkimi, ułożonymi ukośnie płytami oraz osłonięte kamieniami i ziemią.

Grobowiec ze szczątkami dwóch dostojników (fot. Wilfredo Sandoval, El Comercio)

Ołtarz boga Mictlantecuhtli

Oryginalny artykuł: El altar a Mictlantecuhtli, obra maestra del modelado en barro

W regionie Sotavento, na ziemiach obecnego stanu Veracruz (Meksyk) znajduje się jedno z wywołujących największe wrażenie przedstawień Mictlantecuhtli, pana świata podziemnego. Siedzące na tronie bóstwo z rozpostartymi ramionami zdaje się łączyć z tymi, którzy zamieszkują jego królestwo zmarłych. Wizerunek pochodzi z lat 300-900 n.e. i nadal zachowuje swą niewiarygodną siłę wyrazu. Jest dziełem jedynym w swym rodzaju, łączącym różne techniki wykonania. Jego niezwykłość sprawiła, że Narodowy Instytut Antropologii i Historii (INAH) postanowił przeprowadzić bardzo dokładne prace konserwatorskie.

Ołtarz Mictlantecuhtli (fot. Mauricio Marat, INAH)

Odrestaurowanie słynnych malowideł naskalnych w Oxtotitlán (stan Guerrero, Meksyk)

Oryginalny artykuł:  Rescatan sitio de pinturas rupestres en Guerrero

Po dwunastu latach prac prowadzonych w ramach projektu, którego celem była całkowita  konserwacja malowideł naskalnych w Oxtotitlán (Acatlán, gmina Chilapa de Álvarez, Montaña Baja de Guerrero), specjaliści Narodowego Instytutu Antropologii i Historii (INAH) zakończyli odrestaurowywanie dziesięciu grup wspaniałych malowideł w stylu olmeckim, wykonanych około 2500 lat temu we wnętrzu groty i związanych z rytuałami żyzności i błagania o deszcze.

Słynne malowidło naskalne w Oxtotitlán, przedstawiające dostojnika siedzącego na tronie
(fot. Julio Bronimann, INAH)

W grocie znajdują się dwie komnaty ze ścianami pokrytymi malowidłami i część centralna z dwoma malowidłami. Pierwsze przedstawia osobę o wysokości czterech metrów i charakteryzuje się różnorodnością barw. Mamy tutaj między innymi kolor ochry, biały, żółty, zielony i czerwony. Dostojnik, z nakryciem głowy w formie ptaka, siedzi na tronie przedstawiającym potwora ziemskiego, którego rozwarta paszcza symbolizowała w mezoamerykańskiej kosmowizji wrota do świata podziemnego.

Jedno z malowideł naskalnych w Oxtotitlán
(fot. Julio Bronimann, INAH)

Aplikacja do studiowania Kodeksu Boturini

Oryginalny artykuł: INAH presenta la edicion digital del Codice Boturini o Tira de la Peregrinacion

Narodowy Instytut Antropologii i Historii (INAH) w Meksyku przygotował nową kopię Kodeksu Boturini wraz z aplikacją, która może być stosowana całkowicie bezpłatnie na różnych nośnikach, jak iPAD i iPhone, a w najbliższych dniach również w wersji dla Android. Podczas konferencji prasowej, Teresa Franco, dyrektor INAH podkreśliła, że jest to najnowszy projekt z całej serii związanej z meksykańskimi kodeksami i mającej na celu udostępnienie dokumentów historycznych szerszej publiczności.

Nowa kopia Kodeksu Boturini (fot. Héctor Montaño, INAH)

Kodeks Boturini, znany też jako Tira de la Peregrinación, jest jednym z najważniejszych manuskryptów. Jego oryginał, pochodzący z XVI wieku, przechowywany jest w Narodowej Bibliotece Antropologii i Historii (BNAH) w mieście Meksyk. Jest to wstęga wykonana z papieru amate o długości 5,42 metrów i szerokości 20 centymetrów. Nazwa kodeksu pochodzi od nazwiska zbieracza antyków i historyka, Lorenza Boturini. Kodeks opowiada o najważniejszych wydarzeniach, jakie miały miejsce podczas wędrówki siedmiu plemion Nahuas-Chichimecas z mitycznej krainy Aztlán do Doliny Meksyku. Baltazar Brito, dyrektor BNAH przypomniał, że istnieje kilka dokumentów historycznych i zachowanych mitów, na podstawie których można ustalić, że owa wędrówka kończy się założeniem miasta México-Tenochtitlan.

Kodeks Boturini, Lamina 1 (fot. Héctor Montaño, INAH)

Stroje kobiet w Mezoameryce

Stroje kobiet w Mezoameryce możemy poznać dzięki zachowanym figurkom oraz wizerunkom namalowanym w księgach (kodeksach), na naczyniach ceramicznych, na wewnętrznych ścianach budowli oraz wyrzeźbionych na zabytkach kamiennych. Pewnych informacji dostarczyli też hiszpańscy kronikarze. Podstawą kobiecego stroju była spódniczka, zwana dziś po prostu corte, w nawiązaniu do prostego pasa tkaniny, który owijano wokół ciała. Takie krótkie spódniczki kobiet były odpowiednikiem męskich przepasek na biodra. W języku náhuatl nazywano je cueitl. Dla osób o niższym statusie społecznym były one zazwyczaj jedynym odzieniem.

Bogini Cihuateotl odziana w spódniczkę (La Mixtequilla, stan Veracruz, Meksyk)
(Muzeum Antropologii w mieście Xalapa, stan Veracruz, Meksyk)

  

 Figurki: Azteków (po lewej) i Majów (po prawej)

przedstawiające kobiety odziane jedynie w spódnice

(Narodowe Muzeum Antropologii w mieście Meksyk)

  

Figurki z rejonu obecnego stanu Veracruz przedstawiające kobiety w spódniczkach

(po lewej - Muzeum Antropologii w mieście Xalapa, stan Veracruz, Meksyk;

po prawej - Narodowe Muzeum Antropologii w mieście Meksyk)