Mieszkańcy prekolumbijskiego Meksyku potrafili wykorzystać bogactwo skał i minerałów. Doświadczenie, zebrane podczas setek lat wytrwałej obserwacji cech tych minerałów, pozwoliło na rozwój metod ich otrzymywania i wykorzystania zgodnie z osiągnięciami technologicznymi i zapotrzebowaniem ludności.
Do najważniejszych skał znanych na ziemiach dawnego Meksyku można zaliczyć:
1) bazalt i andezyt (wykorzystywany w rzeźbiarstwie oraz na elementy architektoniczne, do wyrobu przyrządów służących polerowaniu, a także moździerzy, naczyń, tłuczków i kruszarek);
2) riolit (wykorzystywany w rzeźbiarstwie oraz na elementy wykończeniowe w architekturze);
3) wapień (na wykończenia budowli, wypełnienia i podpory oraz w rzeźbiarstwie);
4) łupki, serpentyn, kwarcyt (w rzeźbiarstwie oraz w produkcji broni i narzędzi);
5) granit i dioryt (na groty strzał i włóczni, rylce, toporki, noże, cieślice, moździerze, iglice);
6) krzemień (na groty strzał i włóczni, rylce, skrobaczki, igły i noże);
7) obsydian (na elementy zdobnicze, noże, groty strzał i włóczni, ozdoby i zwierciadła);
8) magnetyt (na korale i kolczyki);
9) syderyt (do wyrobu zwierciadeł).
 |
| Olmecka rzeźba z bazaltu (Park-Muzeum La Venta, Villahermosa, Meksyk) |
