Majańskie graffiti w Tulix Mul (Belize)

Oryginalny artykuł: Mysterious Ancient Maya mural keeps its secrets

W styczniu 2014 r., na naszym blogu ukazała się informacja o odkryciu majańskich malowideł ściennych na terenie stanowiska archeologicznego Tulix Mul w północnym Belize, gdzie prace wykopaliskowe prowadzone są w ramach Projektu Archeologicznego Blue Creek (czytaj: Archeolodzy odkryli majańskie malowidła w Belize). Malowidło z wczesnego okresu klasycznego zostało pokryte przez Majów warstwą wyprawy wapiennej, na której zachowało się dawne graffiti. Zdaniem badaczy, graffiti z pewnością musiało powstać zanim Majowie zasypali gruzem komnatę na początku późnego okresu klasycznego.

Graffiti odkryte w Tulix Mul (źródło: Maya Research Program and Center for Social Science Research)

Pozostałości archeologiczne Irokezów

Oryginalny artykuł: Pueblos originarios de Quebec arriban al Museo del Templo Mayor

W dniu jutrzejszym, 13 października zostanie otwarta w Museo del Templo Mayor (miasto Meksyk) wystawa poświęcona Irokezom. Po raz pierwszy zostaną przedstawione liczne pozostałości archeologiczne tego ludu, znalezione na terenie prowincji Quebec i Ontario (Kanada) oraz stanu Nowy Jork (USA). Będzie można podziwiać gliniane dzbany, fajki, narzędzia pracy i przedmioty codziennego użytku, jak szpikulce, ostrza, żarna i harpuny, a także zwęglone ziarna kukurydzy.

Naczynie ceramiczne Irokezów (fot. Héctor Montaño, INAH)

Kurator wystawy, Elisabeth Moreau przekazała, że przez wiele lat Irokezi byli koczownikami i zakładali czasowe obozy na wybrzeżach rzeki Św. Wawrzyńca, gdzie zaopatrywali się w ryby, po czym udawali się na polowania. Około 500 r. n.e. zaczęli prowadzić półosiadły tryb życia, uprawiać ziemię i wznosić domostwa. Trzysta lat później, uprawa kukurydzy i magazynowanie żywności sprawiły, że Irokezi spędzali zimy w jednym miejscu. W XVI wieku Irokezi jednak zniknęli lub rozproszyli się, nie pozostawiając po sobie śladów. Przez wiele lat krążyły o nich jedynie legendy.

Kościane narzędzie, służące prawdopodobnie do wyrobu sieci rybackich (fot. Héctor Montaño, INAH)

Zultepec-Tecoaque dostarcza nowych informacji na temat pierwszych lat hiszpańskiego podboju

Oryginalny artykuł: Comienza nueva temporada de excavaciones arqueologicas en Zultepec-Tecoaque

Badacze z Narodowego Instytutu Antropologii i Historii (INAH) powrócili na teren stanowiska archeologicznego Zultépec-Tecoaque (stan Tlaxcala, Meksyk) w poszukiwaniu dowodów, które pozwoliłyby dowiedzieć się więcej na temat ostatnich dni życia 550 osób towarzyszących Cortesowi, pojmanych przez Indian Acolhuas i złożonych bogom w ofierze. Archeolodzy Enrique Martínez Vargas i Ana María Jarquín Pacheco, odpowiedzialni za Projekt Archeologiczny Zultépec-Tecoaque poinformowali, że podczas obecnego sezonu wykopaliskowego (który rozpoczął się w sierpniu i potrwa do grudnia) odkryli miejsca, w których przetrzymywano jeńców. Były to zamknięte pomieszczenia, o zastrzeżonym dostępie. Enrique Martínez przekazał, że osoby te zostały ulokowane w różnych kwaterach, być może w celu sprawowania nad nimi odpowiedniego dozoru. Taka sytuacja była związana oczywiście z pewnymi zmianami architektonicznymi na terenie miasta, gdyż w okresie od czerwca 1520 r. do marca 1521 r. przybyło niespodziewanie 550 osób, dla których należało znaleźć jakieś miejsce. Podczas prac wykopaliskowych natrafiono na pozostałości budowli z dziewięcioma pomieszczeniami, do których przeniosła się część mieszkańców, udostępniając tym samym swoje dotychczasowe domy jeńcom.

Stanowisko archeologiczne Zultepec-Tecoaque (fot. Melitón Tapia, INAH)

Budowle nie są jednak jedynym dowodem przetrzymywania ludzi Cortesa. Do chwili obecnej odkryto bowiem około 15 tysięcy najróżniejszych przedmiotów. Wśród nich znajdują się dziesiątki figurek ceramicznych, z których część przedstawia osoby o rysach hiszpańskich, a inne o cechach negroidalnych.

Figurki przedstawiające osoby o rysach hiszpańskich (fot. Melitón Tapia, INAH)

Kopiec Mnicha w Cahokii mógł zostać wzniesiony w ciągu zaledwie 20 lat

Oryginalny artykuł: Americas largest earthwork, Cahokia's Monk's Mound may have been built in only 20 years, study says

Kopiec Mnicha, wzniesiony w centrum Cahokii, największego prekolumbijskiego miasta na terenie Ameryki Północnej, miał wysokość dziesięciopiętrowego budynku. Usypana z ziemi budowla obejmowała kilka tarasów, zwieńczonych prawdopodobnie świątynią. Stanowiła prawdziwą ozdobę Cahokii, która w okresie swego największego rozkwitu, w latach 1050-1100 n.e. była zamieszkiwana przez około 15 tysięcy ludzi. Od dawna uczeni zastanawiali się, ile czasu zabrało mieszkańcom usypanie tej ogromnej ziemnej budowli. Pierwsze badania rozpoczęły się w latach 60-tych XX wieku, kiedy to przyjęto, że Kopiec Mnicha powstawał w czternastu etapach, w przeciągu 250 lat. Wydawało się to dość słuszne biorąc pod uwagę, że został w pełni wzniesiony ludzkimi rękami, a jego budowniczowie przenosili ziemię koszami, bez użycia koła, metalowych narzędzi i zwierząt pociągowych. Jednak prace prowadzone w ostatnich latach sugerują, że Kopiec Mnicha mógł powstać znacznie szybciej.

Kopiec Mnicha w Cahokii (źródło fot. Western Digs)

Dziewięć stanowisk archeologicznych w Meksyku pod specjalną ochroną UNESCO

Oryginalny artykuł: Senalizan nueve sitios arqueologicos mexicanos para proteccion especial de la UNESCO

Dnia 1 października, punktualnie o godzinie 11.00, na terenie dziewięciu stanowisk archeologicznych w Meksyku umieszczono specjalne tablice z potrójnym “Niebieskim Herbem” jako świadectwa wpisania tych ośrodków do Międzynarodowego Rejestru Dóbr Kulturowych Objętych Ochroną Specjalną UNESCO.

Tablice umieszczone na terenie Uxmal, jednego z miast Majów,
które znalazło się pod specjalną ochroną UNESCO (fot INAH)