Numer
138 czasopisma Arqueología Mexicana
został poświęcony szarłatowi (Amaranthus),
zwanemu w języku nahuatl huauhtli.
który w prekolumbijskim Meksyku odgrywał dużą rolę w życiu
codziennym i ceremonialnym. Jako roślina jest bogaty w proteiny,
tłuszcze, wapno, żelazo i wyróżnia się przede wszystkim dużą
zawartością lizyny, a zatem stanowił część diety. O znaczeniu
tej rośliny dla kultur Mezoameryki wspominali kronikarze z XVI
wieku, szczególnie Bernardino de Sahagún i Diego Durán.
 |
Zbiory
szarłatu przedstawione w Códice
Florentino
|
Jak
podaje Emily McClung de Tapia, dr antropologii z UNAM, najstarsze na
terenie Meksyku szczątki rośliny zidentyfikowanej jako Amaranthus
to pochodzące sprzed 9000 lat zasuszone kwiatostany i nasiona, na
które podczas wykopalisk natrafił archeolog Richard MacNeish w
Dolinie Tehuacán (stan Puebla, Meksyk), chociaż uważa się, że
szarłat był uprawiany dopiero około 7000 lat temu.
 |
| Zasuszone kwiatostany szarłatu znalezione w Dolinie Tehuacan (Muzeum Archeologiczne w Tehuacan) (fot. Boguchwała Tuszyńska) |
