Nowe znaleziska w Puémape (Peru)

Oryginalny artykuł: Sitio arqueológico Puémape: ¿Qué revelan los hallazgos en el templo de hace 3,000 años?

Po 34 latach od pierwszych wykopalisk na terenie stanowiska archeologicznego Puémape (dystrykt San Pedro de Lloc, region La Libertad, Peru) badacze z Programu Archeologicznego Chicama znaleźli nowe dowody na temat świątyni wzniesionej tam około 3000 lat temu przez społeczność Cupisnique oraz cmentarza, z którego później korzystali przedstawiciele preinkaskiej kultury Salinar. Program ten jest sponsorowany przez Universidad Nacional de San Marcos i Instituto Peruano de Estudios Arqueologicos, a kieruje nim Henry Tantaleán.

Stanowisko archeologiczne Puemape (fot. Andina)

Przypadkowe odkrycie zawiniątek grobowych sprzed 700 lat

Oryginalny artykuł: Descubrimiento en Chilca: hallan contexto funerario de cultura previa a los incas

Podczas układania sieci gazowej w miejscowości Chilca, na południe od Limy (Peru) dokonano przypadkowego odkrycia. Jak podaje archeolog Rodemi Temoche, znaleziono najpierw konstrukcję wykonaną z drzewa guarango i stanowiącą rodzaj małego zadaszenia. W tej sytuacji robotnicy natychmiast wstrzymali prace. Jak się okazało, ów daszek osłaniał zawiniątka grobowe pochodzące sprzed 700 lat.

Zawiniątka grobowe odkryte w Chilca (fot. Andres Valle, ANDINA)

Preinkaska metoda gromadzenia wody deszczowej

Oryginalny artykuł: Tecnica preinca de 1400 anos puede ayudar a que Lima tenga mas reservas de agua

Ponad 1400 lat temu, dawni mieszkańcy prekolumbijskiego Peru potrafili odzyskiwać wodę spływającą z gór w porze deszczowej i pomagającą im przetrwać porę suchą. Słowo amuna, które w języku keczua oznacza „zachowywać, wstrzymywać”, określało jednocześnie system gromadzenia wody dzięki infiltracji. Niektórzy archeolodzy uważają, że metoda ta została wprowadzona przez kulturę Huari około 700 r. n.e., chociaż zdaniem innych uczonych była stosowana przez różne andyjskie wspólnoty rolnicze na przestrzeni wieków.

 Jeden z dawnych kanałów (fot. Forest Trends)

Ten preinkaski system polegał na tym, że w okresie od grudnia do marca spływająca z gór woda była kierowana specjalnie przygotowanymi kanałami do miejsc, gdzie połamane i porowate skały nasiąkały nią niczym gąbka. Filtrowana w ten sposób woda stopniowo i nieprzerwanie zasilała znajdujące się na dole zbiorniki wodne i tym samym zapewniała dostęp do wody w porze suchej.

Zbiornik wodny zasilany przez wodę deszczową spływającą z gór (fot. Forest Trends)