Ludzie i megafauna jednocześnie zamieszkiwali Florydę na długo przed Clovis

Oryginalny artykuł i wywiad z Jamesem Adovasio: MAI dig suggests human presence at Old Vero Man site. Mercyhurst University 16.12.2014.

Geolog E.H. Sellards, który na początku XX wieku prowadził prace na Florydzie, z pewnością ucieszyłby się na wieść, że dzięki badaniom Instytutu Archeologicznego Mercyhurst (MAI) potwierdzona została jego kontrowersyjna teoria o współistnieniu ludzi i prehistorycznej megafauny około 14 tys. lat temu. Dyrektor MAI dr James Adovasio, który opisuje swoje badania na stanowisku Old Vero Man jako największe paloeindiańskie wykopaliska prowadzone obecnie w Ameryce Północnej, uważa, że odkryte przez jego zespół dowody niepodważalnie wykazały jednoczesną obecność ludzi i późnoplejstoceńskich zwierząt.

Na stanowisku Old Vera Man znaleziono kości zwierzęce wstępnie zidentyfikowane jako należące do wymarłych gatunków wilka strasznego i jakiegoś wielbłądowatego (fot. Mercyhurst University).

W Kanadzie topniejący lód ujawnia prehistoryczne skarby

Oryginalny artykuł: Melting Yukon ices reveals prehistoric treasures. Stone Pages 24.06.2014.

Zmiany klimatyczne powodują topnienie krańców pokrywy lodowej w górach Jukonu w Kanadzie, odsłaniając odchody tysiące lat temu pozostawione przez stada karibu oraz narzędzia zgubione przez myśliwych, którzy na nie polowali. Zdaniem Grega Hare'a - archeologa-weterana pracującego dla władz lokalnych Jukonu - na ponad dwudziestu górach tego regionu panują warunki klimatyczne idealne dla zachowania materiału organicznego. W przeciwieństwie do lodowców, które poruszają się powoli miażdżąc ewentualnie zachowane w nich artefakty, jukońska pokrywa lodowa była do tej pory stosunkowo stabilna i dopiero stopniowe ocieplenie w ostatnich kilku dekadach spowodowało jej kurczenie się, odsłaniając skarby. Wśród znalezisk są: drewniane strzałki sprzed prawie 9 tys. lat, kompletne kamienne groty, rzemienie ze ścięgien, fragmenty piór i ślady ochry.

(fot. Mike Thomas / Maclean's)

Katastrofalne zmiany w diecie przyczyną wymierania megafauny

Oryginalny artykuł: Rob Payne. Climate change key to megafauna deaths. Phys.org 18.02.2014.

Badania antycznego DNA pomagają wyjaśnić przyczyny masowego wymierania megafauny, m.in. nosorożców włochatych, mamutów i innych wielkich ssaków ostatniej epoki lodowej. Trzydzieści zespołów z 12 krajów przeanalizowało 242 próbki osadów z wiecznej zmarzliny i osiem próbek zawartości przewodu pokarmowego dużych ssaków znalezionych w wiecznej zmarzlinie wokół Arktyki. Wyniki wskazują, że przyczyną masowego wymierania była utrata bioróżnorodności na skutek drastycznych zmian klimatycznych podczas maksimum ostatniego zlodowacenia 25-15 tys. lat temu, kiedy temperatury na Ziemi osiągnęły swoje minimum.

Szablastozębny smilodon i wilk straszny walczą o mamuta kalifornijskiego w La Brea Tar Pits, jednym z z najbogatszych stanowisk paleontologicznych późnego plejstocenu na świecie (rys. Robert Bruce Horsfall / Wikimedia Commons)