Archeolodzy z Florydy odkrywają osadę Sarabay

Oryginalny artykuł: UNF archaeology researchers uncovering the lost Indigenous settlement of Sarabay 

Grupa archeologów z University of North Florida przypuszcza, że zdołała zlokalizować Sarabay, osadę dawnej społeczności rdzennych mieszkańców północno-wschodniej Florydy, wspominaną w pochodzących z lat 60. XVI wieku dokumentach francuskich i hiszpańskich. Wykopaliska prowadzone są w ramach Projektu Archeologicznego Mocama, a badania koncentrują się na Indianach Timucua mówiących dialektem Mocama, którzy byli jedną z pierwszych tubylczych populacji napotkanych przez Europejczyków w 1562 roku. 

Prace wykopaliskowe prowadzone przez archeologów z UNF
(źródło ilustracji: University of North Florida) 

Magazynowanie ryb przez mieszkańców królestwa Calusa

Oryginalny artykuł: Sophisticatedly engineered "watercourts" stored live fish, fueling Florida's Calusa kingdom

Potężna Calusa rządziła Południową Florydą przez wieki, miała wspaniałą architekturę i wyspecjalizowanych rzemieślników, własną religię i armię, prowadziła handel na znaczne odległości i zbierała daniny. W XVI wieku, w okresie swego największego rozkwitu, Calusa była najbardziej złożonym państwem na Florydzie, a jego stolicą było obecne stanowisko archeologiczne Mound Key. W przeciwieństwie do innych kultur prekolumbijskich, tamtejsza gospodarka nie opierała się na rolnictwie, lecz na zbieractwie, łowiectwie i rybołówstwie. Dokumenty historyczne podają, że elita rządząca z Mound Key sprawowała kontrolę nad nadwyżkami produkcji i ich dystrybucją. Archeolodzy od dawna zastanawiali się, jak przechowywano tam ryby, aby nie uległy zepsuciu w klimacie podzwrotnikowym.  

Dwór królewski w Mound Key wzniesiony na kopcu usypanym z muszli
(autor ilustracji: Merald Clark, Florida Museum)

Sztuczne wyspy mieszkańców Florydy

Oryginalny artykuł: Building on shells: Interdisciplinary study starts unraveling mysteries of Calusa kingdom

Setki lat temu dawni mieszkańcy południowo-zachodniej Florydy, zwani Calusa, usypywali masywne kopce z muszli, aby wznosić na nich swoje miasta. Szczególnie wyróżnia się wyspa znana jako Mound Key, która była stolicą Calusa w momencie dotarcia Hiszpanów na te tereny. Mound Key leży w Zatoce Estero, przylegającej do Fort Myers Beach na Florydzie, nad Zatoką Meksykańską. Nowymi badaniami interdyscyplinarnymi, finansowanymi częściowo przez National Geographic, kieruje antropolog Victor Thompson z University of Georgia. Dotychczasowe prace pozwoliły poznać skład Mound Key, zmieniający się w miarę upływu wieków, w zależności od zachodzących przemian środowiskowych i społecznych.

Wygląd kopców na Mound Key (źródło: Victor Thompson, University of Georgia)

Problemy dawnych mieszkańców Florydy

Oryginalny artykuł: Ancient Floridians knew how to cope with rising seas, archaeologists find

W 2012 roku, kiedy okazało się, że wznoszący się poziom morza w okolicach Cedar Key na Florydzie zaczął zmywać z powierzchni ziemi dawne, indiańskie pochówki, wezwano na pomoc archeologów. Zabrali się oni za wykopywanie pozostałych grobów i zbieranie kości zanim wszystko zniknęłoby w wodach Zatoki Meksykańskiej. Ken Sassaman z University of Florida odkrył wówczas zaskakującą rzecz. Okazało się bowiem, że w 32 przypadkach mieli do czynienia z powtórnym pogrzebaniem zmarłych. Początkowo ich szczątki musiały być złożone w innym miejscu, a później przeniesione. Sassaman przekazał, że dokonali tego dawni mieszkańcy Florydy, gdyż mieli do czynienia z tym samym problemem, z którym do dziś boryka się ta nisko położona część Stanów Zjednoczonych. Coraz wyższe fale kruszą linię brzegową i zmuszają mieszkańców do dokonywania trudnych wyborów na przyszłość.

Archeolodzy pracujący nad ocaleniem pochówków w rejonie Cedar Key (fot. Ken Sassaman)

Ludzie i megafauna jednocześnie zamieszkiwali Florydę na długo przed Clovis

Oryginalny artykuł i wywiad z Jamesem Adovasio: MAI dig suggests human presence at Old Vero Man site. Mercyhurst University 16.12.2014.

Geolog E.H. Sellards, który na początku XX wieku prowadził prace na Florydzie, z pewnością ucieszyłby się na wieść, że dzięki badaniom Instytutu Archeologicznego Mercyhurst (MAI) potwierdzona została jego kontrowersyjna teoria o współistnieniu ludzi i prehistorycznej megafauny około 14 tys. lat temu. Dyrektor MAI dr James Adovasio, który opisuje swoje badania na stanowisku Old Vero Man jako największe paloeindiańskie wykopaliska prowadzone obecnie w Ameryce Północnej, uważa, że odkryte przez jego zespół dowody niepodważalnie wykazały jednoczesną obecność ludzi i późnoplejstoceńskich zwierząt.

Na stanowisku Old Vera Man znaleziono kości zwierzęce wstępnie zidentyfikowane jako należące do wymarłych gatunków wilka strasznego i jakiegoś wielbłądowatego (fot. Mercyhurst University).

Kolejne pochówki znalezione w Peru i na Florydzie

Archaeologists Find Human Remains in Walls of Wari Complex. Peruvian Times 8.01.2014.
Work on Olmos Project Turns Up Ancient Sican Cemetery. Peruvian Times 10.01.2014.
Remains of 2,000-year-old woman found in Florida. Stone Pages Archaeo News 11.01.2014.

Trzy nowe odkrycia archeologiczne: w Peru szczątki 3 osób ukryte w murach Wiracochapampa i 35 grobów kultury Sican oraz na Florydzie doskonale zachowane kości kobiety sprzed 2 tys. lat.

W północnym Peru archeolodzy odkryli szczątki trzech osób ukryte w kamiennych murach stanowiska archeologicznego Wiracochapampa. Jedna z czaszek nadal miała metalowe elementy - być może nausznice. Jest to już piąty pochówek znaleziony w tym kompleksie i najbardziej wyjątkowy: poprzednie znaleziono w gruzie, natomiast te ostatnie zostały w celowy sposób umieszczone w niszy w murze i zabezpieczone.

Archeolodzy uważają, że Wiracochapampa był centrum administracyjnym kultury Wari, która obejmowała swoim zasięgiem dużą część obecnego południowo-centralnego wybrzeża i wyżyny Peru w okresie 500 n.e.-1000 n.e. przed Imperium Inków. Natomiast zdaniem archeologa Victora Tufinio, odpowiedzialnego za te wykopaliska, w starożytnym Peru chowanie zmarłych wewnątrz murów było typowe dla kultury Huamachuco, która kwitła na północnych wyżynach w mniej więcej tym samym czasie co Wari. Uważa on, że być może zmarli byli pierwotnie pochowani gdzie indziej, a następnie ich kości zostały przeniesione i pochowane w murach, co miało zapewnić związek między czczonymi przodkami a żyjącymi, którzy mieli zamieszkać w tym miejscu.

Prace archeologiczne w Wiracochapampa (fot. La Republica)