Europejczycy mogli doprowadzić do wyginięcia wielu gadów na wyspach Gwadelupy

Oryginalny artykuł: European colonists may have driven the extinction of 50-70% of snakes and lizards on the Guadeloupe 

Do tej pory, badając wpływ człowieka na bioróżnorodność, uczeni głównie zwracali uwagę na wymarłe gatunki dużych zwierząt, a mniejsze nie wzbudzały już takiego zainteresowania. Nie prowadzono też w tym zakresie systematycznych prac archeologicznych i paleontologicznych. Obecnie Corentin Bochaton (z Instytutu Maxa Plancka w Niemczech) oraz jego współpracownicy (z Francji, Australii, USA i Kanady) postanowili przyjrzeć się gadom na wyspach Gwadelupy na Karaibach. Na wyspach tych zachowały się skamieniałości z późnego plejstocenu i holocenu, co pozwoliło na odtworzenie ewolucyjnej historii i różnorodności gadów w przeciągu 40 000 lat. 

Szczątki kostne jaszczurek wykorzystane w badaniach
(źródło ilustracji: Science Advances)

Czy Karibowie byli rzeczywiście kanibalami?

Oryginalny artykuł: Archeologists say early Caribbeans were not "savage cannibals", as colonists wrote

Kronikarze z czasów kolonialnych podawali, że około 1300 r. pokojowo nastawieni Arawakowie wyginęli z rąk dzikich i okrutnych Karibów (zwanych też Karaibami), przedstawianych jako kanibale. Pogląd ten panował przez setki lat, ale może obecnie ulec zmianie dzięki wykopaliskom prowadzonym na terenie Indian Creek, na wyspie Antigua. Jak podaje dr Reg Murphy, kierujący grupą badaczy z Syracuse University, Farmingdale State College i Brooklyn College, Indian Creek jest jednym z najważniejszych ośrodków w tym regionie i zachowały się tam świadectwa zamieszkiwania w okresie od 200 r. p.n.e. do 1300 r. Zdaniem uczonych, ludzie migrowali z kontynentu najpierw na mniejsze wyspy, takie jak Antigua, a potem, po dotarciu na większe wyspy, jak Portoryko, rozdzielali się. Nie wiadomo jednak, czy chodziło o przedstawicieli tylko jednej kultury, czy różnych.

Prace na terenie Indian Creek (fot. Gemma Handy)

Prekolumbijska sztuka Indian Taino

Oryginalny artykuł: Long-lost art of a vanished civilization revealed by British archaeologists on uninhabited island in Caribbean

Kultura Tainów, o której niemal zapomniano już pięćset lat temu jest ponownie odkrywana przez archeologów z Wielkiej Brytanii i Portoryko, którzy prowadzą prace na niewielkiej, odległej i niezamieszkanej wyspie Mona, leżącej w połowie drogi między Portoryko a Dominikaną. To w tamtejszych jaskiniach zachowały się tysiące prekolumbijskich rysunków i malowideł, które stanowią największe na świecie skupisko sztuki Indian Taino. Do tej pory przebadano jedynie 30 jaskiń, a pozostaje jeszcze ponad sto, co oznacza kolejne odkrycia w przyszłości. Uczeni sugerują, że większość rysunków i malowideł pochodzi z XIV-XV w. Przedstawiają one ogromną różnorodność, a wizerunki ludzkich twarzy przeplatają się niekiedy z motywami geometrycznymi i abstrakcyjnymi. Być może niektóre z nich powstały pod wpływem działania środków halucynogennych. Z zapisków Hiszpanów wynika bowiem, że podczas ceremonii szamani Tainów, po zażyciu ziaren jakiejś specjalnej rośliny, wpadali w trans i komunikowali się z bóstwami i duchami zmarłych przodków wspólnoty.

Jedna z jaskiń na wyspie Mona (fot. University of Leicester)

Eksploracja jaskiń na wyspie Mona (Karaiby)

Oryginalny artykuł: Cave discoveries shed new light on Native and European religious encounters in the Americas

Właśnie zakończył się tegoroczny sezon prac prowadzonych na wyspie Mona (Karaiby) przez grupę badaczy angielskich i portorykańskich, którą kierują archeolodzy dr Jago Cooper (z British Museum) i dr Alice Samson (z University of Leicester). Najnowsze odkrycia dostarczają znaczących dowodów na temat dialogu religijnego pomiędzy rdzenną ludnością a pierwszymi Europejczykami, którzy dotarli na wyspę.

Wyspa Mona (fot. University of Leicester)

Wyspa Mona, zamieszkiwana w czasach prekolumbijskich przez Arawaków i Tainów, leżąca na trasie prowadzącej przez Atlantyk z Europy do Ameryki, była wspominana przez Krzysztofa Kolumba w relacji z jego drugiej wyprawy w 1494 roku. Wyspa wyróżnia się ogromną ilością jaskiń i pod tym względem jest jednym z miejsc na świecie, gdzie odnotowano największą liczbę jaskiń przypadających na kilometr kwadratowy. W ramach projektu badawczego, od 2013 roku, przeprowadzono eksploracje około 70 systemów jaskiń, gdzie z dala od wejścia, w mrocznych komnatach, zachowały się tysiące różnorodnych motywów ikonograficznych, związanych z systemem wierzeń ludności indiańskiej.

Motywy indiańskie w jednej z jaskiń (fot. University of Leicester)

Karaibskie petroglify z Montravail

Oryginalny artykuł: The engraved rocks of Montravail. Heritage Daily 30.05.2014.

Sztuka naskalna, a w szczególności petroglify to istotna część prekolumbijskiego dziedzictwa Małych Antyli. 

Na Martynice zostały one odkryte na dwóch stanowiskach: w lesie Le Galion na wybrzeżu Atlantyku oraz na skraju lasu Montravail na południu wyspy. W przeciwieństwie do większości tego typu stanowisk petroglify z Montravail nie są bezpośrednio związane z morzem, rzeką czy strumieniem. Znajdują się około 3,5 km od wybrzeża na szczycie wzgórza, na wysokości około 200 m, z którego rozciąga się wspaniały widok na Morze Karaibskie, wyspę Diamond Rock oraz wygasły wulkan Morne Larcher.

Petroglify - wykute na 5 głazach z andezytu, rozrzuconych na powierzchni około 220 m2 - przedstawiają 16 prostych rysunków ludzkich twarzy zawierających oczy, zarys ust i czasem nosa; kilka z nich zawiera także elementy trudne do zinterpretowania. Na głównej skale o powierzchni około 1,50 x 1,70 m znajduje się 12 rysunków twarzy, z czego 11 zajmuje dużą, płaską powierzchnię. Naukowcy przypuszczają, że rysunki były związane z praktykami rytualnymi.

Sztuka naskalna z Montravail a (fot. Sébastien Perrot-Minnot)

Mikroby z koprolitów sprzed 1500 lat potwierdzają teorie archeologiczne

Oryginalny artykuł: Microbes from 1,500-year-old feces support archeological theories. Phys.org 20.05.2014.

Dzięki badaniom bakterii i grzybów znalezionych w skamieniałych odchodach mikrobiologowie mogą dostarczyć dowodów na poparcie hipotez archeologicznych odnośnie kultur, które zamieszkiwały Karaiby 1500 lat temu. Według Jessiki Rivera-Perez z University of Puerto Rico, która zaprezentowała wyniki badań, chociaż koprolity są często badane, nigdy nie były używane do określenia przynależności etnicznej i rozróżnienia między dwiema wymarłymi kulturami. Dzięki zbadaniu DNA zachowanego w skamieniałych odchodach z dwóch dawnych rdzennych kultur, badaczom udało się określić populacje bakterii i grzybów charakterystyczne dla każdej kultury oraz prawdopodobną dietę ich członków. Zdaniem Rivera-Perez badania paleomikrobiomu koprolitów potwierdzają hipotezę o zróżnicowanym pochodzeniu kultur karaibskich i dostarczają istotnych informacji na temat migracji dawnych populacji w regionie Karaibów.

Koprolity (skamieniałe odchody) sprzed 1500 lat odkryte w Vieques w Portoryko (fot.  Centrum Badań Archeologicznych na Uniwersytecie Portoryko w Rio Piedras)