Powiązania Indian Ốpatas z kulturą Casas Grandes

Oryginalny artykuł: Estudian el vinculo entre la cultura Casas Grandes y los extintos indigenas opatas

W 2009 roku, w jaskini na terenie pasma górskiego Sierra Alta w meksykańskim stanie Sonora, odkryto zmumifikowane zwłoki kobiety. Nowe badania, przeprowadzone przez specjalistów z Narodowego Instytutu Antropologii i Historii (INAH) dowodzą, że kobieta wywodziła się z grupy Indian Ốpatas, którzy zamieszkiwali niegdyś wschodnią i centralną część obecnego stanu Sonora i wyginęli w połowie XX wieku. Chociaż szczątki należą przypuszczalnie do nawróconej Indianki, znachorki, zmarłej w okresie kolonialnym (w latach 1617-1785), to wszystko wskazuje na to, że pochowano ją ze swoimi przodkami, pochodzącymi z Casas Grandes, którzy osiedlili się na górzystych terenach stanu Sonora i w zachodniej części stanu Chihuahua i których kultura rozwijała się w latach 700-1450 n.e. Júpiter Martínez Ramírez, kierujący Projektem Archeologicznym Sierra Alta de Sonora podkreśla, że plemię Ốpatas kontynuowało tradycje kulturowe Casas Grandes. Badacz przypomniał, że pochówek został znaleziony w prekolumbijskiej budowli, wzniesionej z adobe (cegły suszonej na słońcu), we wnętrzu jaskini. Zwłoki kobiety, owinięte plecioną matą, uległy naturalnej mumifikacji. Obok złożono dzban z wiązkami agawy i liście kukurydzy oraz niemowlę.

Zmumifikowane szczątki kobiety znalezione w jaskini w 2009 roku
(fot. Júpiter Martínez Ramírez, INAH)

Mieszkańcy Casas Grandes produkowali piwo kukurydziane

Oryginalny artykuł: First evidence of corn beer discovered on teeth in ancient southwestern burials

Badania skamieniałej płytki nazębnej osób pochowanych setki lat temu w dawnym mieście Casas Grandes (stan Chihuahua, Meksyk) dostarczają pierwszego konkretnego dowodu na produkcję chichy (piwa  kukurydzianego) na ziemiach Wielkiego Południowego Zachodu. Kierujący pracami Daniel King, antropolog z Brigham Young University przypomniał, że Casas Grandes, znane również jako Paquime, było dużym ośrodkiem, graniczącym na północy z kulturą Mogollon, a na południu z Mezoameryką. W okresie swego największego rozkwitu, w XIV wieku, miasto liczyło około 3000 mieszkańców. Stanowiło prawdopodobnie ważne centrum handlowe, gdyż było miejscem, do którego docierały nie tylko wpływy kulturowe, ale i najróżniejsze produkty pochodzące zarówno z ziem należących obecnie do centralnego Meksyku, jak i z południowo-zachodnich obszarów dzisiejszych Stanów Zjednoczonych.

Casas Grandes - Paquime (źródło fot. Western Digs)

Fotogaleria: Turkus

kliknij zdjęcie aby powiększyć/click photo to enlarge

Turkus – uwodniony fosforan miedzi i glinu – zwykle o barwie zielononiebieskiej, niebieskiej lub szarozielonej i o delikatnym matowym połysku, był wykorzystywany jako kamień ozdobny już w starożytnym Egipcie i Persji. Jednak przypuszczalnie nikt nie cenił turkusów tak bardzo jak mieszkańcy Mezoameryki, dla których różne skały i minerały kryły w sobie szczególną symbolikę. Turkus związany był z życiem, władzą, mądrością, deszczem, żyznością i świętą koncepcją czasu. Z turkusów wykonywano przedmioty luksusowe, na które mogła sobie pozwolić jedynie elita, tym bardziej że transport turkusów był bardzo kosztowny. Największe złoża turkusów znajdowały się bowiem na ziemiach Nowego Meksyku, Arizony i Kalifornii, należących obecnie do Stanów Zjednoczonych. Znacznie mniejsze ilości turkusów pochodziły z leżących na północy Meksyku stanów: Zacatecas, Coahuila i San Luis Potosí. W miejscowości Chalchihuites (stan Zacatecas) wydobywano turkusy już w latach 200 – 500 n.e., choć popyt na nie wzrósł znacznie w późniejszym okresie, około 700 roku n.e. W okresie postklasycznym (lata 1200 – 1521 n.e.) przedmioty z turkusów pojawiły się w miastach na Płaskowyżu Meksykańskim, na ziemiach obecnych stanów Oaxaca i Guerrero, a także w zachodniej i północnej części Meksyku.

Jadeitowa maska pochodząca z Teotihuacán, pokryta mozaiką z turkusów, pirytu i masy perłowej.
Maska została znaleziona przez archeologów w stanie Guerrero (Meksyk)

                                       (Museo Nacional de Antropología w mieście Meksyk)

Szczególnie piękne przedmioty z turkusów wykonywali Mistekowie. Łączyli oni turkus z obsydianem, muszlami, złotem, pirytem i kośćmi, tworząc mozaiki zdobiące maski, dyski, rękojeści noży ofiarnych, a nawet ludzkie czaszki.

  

  

 Maski Misteków pokryte mozaiką z turkusów, pochodzące z okresu postklasycznego 

i znalezione na terenie stanu Oaxaca (Meksyk)

(Museo Nacional de Antropología w mieście Meksyk)