W Hidalgo Amajac (stan Veracruz, Meksyk) natrafiono na sześć pochówków

Oryginalny artykuł: Se encontraron seis entierros en el rescate arqueológico de la escultura de la Joven Gobernante de Amajac II

30 maja 2023 roku, podczas prac brukarskich na ulicy przylegającej do szkoły podstawowej w Hidalgo Amajac (gmina Álamo Temapache, stan Veracruz) znaleziono rzeźbę przedstawiającą młodą władczynię (post: „W stanie Veracruz odkryto drugi wizerunek młodej władczyni”). Jak podaje María Eugenia Maldonado Vite, w usuniętej wówczas ziemi natrafiono na materiał archeologiczny i postanowiono dokładniej przebadać to miejsce. W pierwotnej, nienaruszonej warstwie zachowały się fragmenty ceramiki pochodzące z lat 1100 – 1200. Zarejestrowano też sześć pochówków. Pochówki 1 i 2 znajdowały się obok siebie na głębokości 1-1,20 metra. Ciała zmarłych umieszczone były w pozycji leżącej, na lewym boku. Obie złożone tam osoby miały opiłowane zęby, co było powszechną praktyką wśród Huasteków.

Pochówek 1 i 2 (fot. Maria Eugenia Maldonado Vite)

W stanie Veracruz odkryto drugi wizerunek młodej władczyni

Oryginalny artykuł: Nueva imagen en piedra de la Joven gobernante de Amajac surge del subsuelo veracruzano

W styczniu 2021 roku w miejscowości Hidalgo Amajac (gmina Álamo Temapache, stan Veracruz, Meksyk) odkryto rzeźbę Huasteków przedstawiającą młodą kobietę, którą uważa się za dawną władczynię (post: „W stanie Veracruz odkryto rzeźbę przedstawiającą kobietę z elity”). Po ponad dwóch latach, 30 maja 2023 roku, podczas prac na terenie Hidalgo Amajac natrafiono na drugą rzeźbę, ukazującą prawdopodobnie tę samą osobę. Wykonany z wapienia zabytek ma 1,54 m wysokości, 55 cm szerokości, 19 cm grubości w najszerszym miejscu i waży około 200-250 kg.

Nowo odkryta rzeźba (fot. Gerardo Pena, INAH)

W stanie Veracruz odkryto rzeźbę przedstawiającą kobietę z elity

Oryginalny artykuł: La primera escultura femenina prehispanica en su tipo es hallada en la Huasteca veracruzana

1 stycznia 2021 roku mieszkańcy wioski Hidalgo Amajac (gmina Alamo Temapache, stan Veracruz, Meksyk) odkryli zachowaną w pełni i przedstawiającą kobietę rzeźbę o wysokości niemal dwóch metrów. Niezwłocznie powiadomili o swym znalezisku Narodowy Instytut Antropologii i Historii (INAH). Po przeprowadzonej 4 stycznia inspekcji, María Eugenia Maldonado Vite (z Centrum INAH – Veracruz) potwierdziła, że zabytek pochodzi z czasów prekolumbijskich i jest pierwszym tego typu zlokalizowanym do chwili obecnej w dolinie rzeki Tuxpan. Biorąc pod uwagę miejsce odkrycia, pomiędzy stanowiskami archeologicznymi Tochpan (Tuxpan) i Castillo de Teayo, rzeźba związana jest z kulturą Huasteków, choć ma też pewne cechy typowe dla Centralnego Meksyku z czasów, gdy widoczne były na tych ziemiach wpływy Trójprzymierza, co wskazywałoby na pochodzenie rzeźby z lat 1450-1521.

Rzeźba znaleziona przez mieszkańców wioski Hidalgo Amajac (fot. María Eugenia Maldonado Vite)

Na terenie Chak Pet odkryto kolejne artefakty z okresu preklasycznego

Oryginalny artykuł: Continuan los descubrimientos en la antigua aldea prehispanica de Chak Pet en el puerto de Altamira

Od 11 lat prowadzone są prace na terenie prekolumbijskiego ośrodka Chak Pet, sięgającego okresu preklasycznego i poprzedzającego kulturę Huasteków, która znacznie później osiedliła się na tych ziemiach. Chak Pet, leżące w rejonie Altamira, w północnej części meksykańskiego stanu Tamaulipas, rozciąga się na obszarze 1 km z północy na południe i 300 m ze wschodu na zachód. Jak poinformował Gustavo Ramírez Castilla, archeolog z Centrum INAH–Tamaulipas i koordynator projektu, w ostatnim okresie odkryto tam dziesiątki najróżniejszych artefaktów pochodzących z lat 500 p.n.e. – 200 n.e. Do najciekawszych znalezisk należy ponad 150 glinianych figurek, zachowanych w całości lub we fragmentach i ułożonych promieniście, co zdaniem archeologów wskazywałoby na  specjalną ofiarę złożoną osobie, która być może została tam pochowana. Figurki pochodzą  z lat 100 p.n.e. – 200 n.e., najpóźniejszej fazy zamieszkiwania Chak Pet. Obecnie przygotowywany jest ich rejestr, po czym badacze będą kontynuować wykopaliska, aby przekonać się, czy rzeczywiście w tym miejscu znajduje się grobowiec.

Gliniane figurki w momencie odkrycia (fot. INAH-Tamaulipas)

  
Figurki po oczyszczeniu (fot. INAH-Tamaulipas)

Fotogaleria: Artefakty z muszli

Muszle były bardzo cenione przez kultury Mezoameryki od najdawniejszych czasów. Wykonywano z nich najróżniejsze przedmioty: paciorki, naszyjniki, zawieszki, plakietki, pierścienie, ozdoby uszu i nosa, bransolety, pektorały, mozaikowe maski, figurki zwierząt (szczególnie ryb i żab). Plakietkami z masy perłowej przystrajano ubiory i nakrycia głowy. Takie ozdoby świadczyły o wysokim statusie społecznym. Muszle dostarczano niekiedy w formie danin, ale przede wszystkim stanowiły one przedmiot wymiany handlowej i docierały niekiedy z odległości setek kilometrów zarówno znad Oceanu Spokojnego, jak i znad Morza Karaibskiego i Zatoki Meksykańskiej, choć wykorzystywano również muszle pochodzące z rzek i jezior. Kojarzone z życiodajnymi wodami muszle i wykonane z nich przedmioty odgrywały też ważną rolę w ceremoniach, gdyż składano je w depozytach ofiarnych oraz jako dary grobowe. Duże muszle wykorzystywano jako instrumenty muzyczne, często zdobiąc je malowidłami lub rytymi scenami. Ozdoby z muszli były również atrybutami bóstw, na przykład u Majów boga deszczu Chahka i boga GI (związanego z wodą i słońcem), a u Mexików – Tezcatlipoki, Quetzalcoatla i Tlahuizpantecuhtli. Majowie zamieszczali niekiedy krótkie inskrypcje glificzne na artefaktach z muszli, a ich skrybowie-malarze upodobali sobie muszle jako naczynia na barwniki. Wielka różnorodność, piękno i barwy muszli sprawiły, że niektóre przedmioty charakteryzują się wysokim poziomem obróbki, która wymagała zręczności i czasu poświęcanego na przycięcie, żłobienia, perforacje, wypolerowanie i niekiedy ozdobne inkrustacje. Zachowane artefakty dowodzą kunsztu prekolumbijskich artystów. W sztuce Mezoameryki do najczęściej wykorzystywanych muszli mięczaków należały: Strombus gigas, Spondylus princeps, Spondylus calcifer, Spondylus ictericus, Turbinella angulata, Oliva sayana, Oliva reticularis, Oliva splendidula, Oliva incrasada, Astracea olivacea, Astracea unguis, Patella mexicana i Pinctada mazaltanica.

Kliknij na zdjęcie aby powiększyć / click on photo to enlarge

MEXIKOWIE

Museo del Sitio del Templo Mayor (Miasto Meksyk)

                            

Fotogaleria: Rzeźby Huasteków

Zdecydowana większość zaprezentowanych poniżej rzeźb Huasteków pochodzi z okresu postklasycznego (900-1500 n.e.) i została znaleziona na terenie różnych stanowisk archeologicznych, w tym: Castillo de Teayo, Montes de Oca, Palmas Altas, Tempoal, Tepatlaxco, Huilocintla, San José Tuxpan i Tamohi. Wśród nich wyróżniają się przedstawienia kobiet, które mogą stanowić wizerunki bogini ziemi Tlazoltéotl. Ukazywano ją z odsłoniętym biustem, odzianą w długą spódnicę, z dłońmi opartymi na brzuchu jako symbolem płodności. Zarówno postacie męskie, przypuszczalnie władców lub kapłanów, jak i kobiet mają charakterystyczne dla Huasteków stożkowe nakrycia głowy. Zachowały się również wizerunki pana śmierci lub różnych bóstw, na przykład Słońca i Księżyca, Quetzalcoatla czy Tlaloka. Bardzo typowe dla sztuki Huasteków są rzeźby przedstawiające zgarbionych starców, opierających dłonie na kijach. Jedni uczeni uważają, że postacie te odnoszą się do siewców, a zatem dotyczą kultu żyzności; zdaniem innych były związane z kultem fallicznym.

kliknij na zdjęcie aby powiększyć / click on photo to enlarge

Museo de Antropología de Xalapa (Xalapa, stan Veracruz, Meksyk)

          

Fotogaleria: Ceramika Huasteków

Huastekowie zamieszkiwali północne ziemie obecnego stanu Veracruz oraz częściowo stanów: Tamaulipas, San Luís Potosí i Hidalgo. Chociaż pierwsze wioski w tym rejonie zaczęły pojawiać się już około 1500 r. p.n.e., to jednak prawdziwy rozwój kultury Huasteków nastąpił dopiero w okresie klasycznym, około IV w. n.e., osiągając szczyt w okresie postklasycznym (900-1521 n.e.). Do najważniejszych ośrodków należą: Tamuín, Tamtok, Las Flores, Platanito, Tanquían, Vista Hermosa, Pánuco czy też Castillo de Teayo. Huastekowie zasłynęli ze swoich kamiennych rzeźb, wspaniałych wyrobów z muszli i miedzi, a także bardzo charakterystycznej ceramiki, głównie w kolorze kremowym, ze wzorami w odcieniach ochry i czerni, czasami z dodatkiem czerwieni lub błękitu. Bardzo często naczynia ozdabiano wizerunkami zwierząt i ludzi, szczególnie kobiet. Można tutaj dostrzec tak charakterystyczne dla Huasteków malowanie ciała, tatuaże i skaryfikacje.

kliknij na zdjęcie aby powiększyć / click on photo to enlarge

Museo de las piezas prehispánicas “Rufino Tamayo” (miasto Oaxaca, Meksyk)