Pokazywanie postów oznaczonych etykietą sakbe. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą sakbe. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 6 lutego 2022

Odkryto miejsca uprawy kakaowca w północnej części Półwyspu Jukatan

Oryginalny artykuł: Researchers discover locations of ancient Maya sacred groves of cacao trees

Ziarna kakaowca były szczególne ważne dla Majów, gdyż służyły nie tylko do przygotowywania napojów, którymi raczyli się przedstawiciele elity, ale stanowiły też przedmiot wymiany handlowej z innymi kulturami Mezoameryki, a hiszpańscy kronikarze podają, że były również używane jako waluta. Z tego powodu uprawa kakaowca była nadzorowana przez władców Majów. Do tej pory nie zdołano jednak ustalić dokładnego położenia miejsc uprawy kakaowca w północnej części Półwyspu Jukatan. Grupa amerykańskich i meksykańskich badaczy (z Brigham Young University, University of California w Riverside, University of Miami, State University of New York, Kent State University, Universidad Nacional Autónoma de Mexico, Instituto Nacional de Antropologia e Historia oraz Cultural Heritage and Archeology in the Maya Area institution) postanowiła zatem poszukać w tym regionie miejsc, które mogły być przez Majów wykorzystywane do uprawy kakaowca, zapewniając idealne do tego warunki, czyli połączenie wilgotności, cienia i braku wiatru. Ponieważ stosunkowo suchy klimat Jukatanu nie sprzyja uprawie kakaowca, badacze przyjrzeli się bliżej licznym wapiennym zapadliskom terenu typowym dla tego regionu i charakteryzujących się mikroklimatem oraz warunkami, które byłyby odpowiednie dla takich upraw. 

Pozostałości kamiennych schodów w jednym z zapadlisk w rejonie Coba (stan Quintana Roo, Meksyk)
(fot. Richard Terry)

sobota, 27 listopada 2021

Badania z wykorzystaniem technologii LiDAR na terenie Dzibanché i Ichkabal

W 170. numerze czasopisma Arqueología Mexicana (wrzesień 2021 r.), Sandra Balanzario (z Centrum INAH Quintana Roo, Meksyk) i Francisco Estrada-Belli (z University of Tulane, USA) przedstawili rezultaty prac prowadzonych z wykorzystaniem technologii LiDAR na terenie Dzibanché i Ichkabal, dwóch miast Majów położonych w południowej części stanu Quintana Roo. Badania pod kierunkiem Narodowego Instytutu Antropologii i Historii (INAH) rozpoczęły się w lipcu 2017 roku i objęły obszar 103 kilometrów kwadratowych. Uzyskane mapy dostarczają nowych danych, które pozwalają bardziej szczegółowo ocenić skalę infrastruktury miejskiej i pokazują, że Dzibanché i Ichkabal należały do najbardziej rozległych ośrodków miejskich na Nizinach Majów w okresie preklasycznym i klasycznym. Dzibanché, które było pierwszą stolicą Kanu’l, jednego z najpotężniejszych królestw Majów, obejmuje cztery duże kompleksy budowli: Grupo Principal (Grupę Główną), Tutil, Lamay i Kinichná, połączone ze sobą drogami sakbe. Jednak nie były to jedyne drogi, gdyż dzięki technologii LiDAR wykryto jeszcze wiele innych, liczących w sumie aż 40 km.

Mapa przedstawia Grupo Principal (Dzibanche) połączone drogami z Lamay,
Tutil i Kinichna (ilustracja: INAH/Estrada-Belli)

niedziela, 1 marca 2020

Dzięki technologii LiDAR wiemy więcej o najdłuższej drodze Majów

Oryginalny artykuł: Modern technology reveals old secrets about the great white Maya road

Uczeni z USA i Meksyku przedstawili wstępne wyniki badań prowadzonych w 2014 r. i 2017 r., podczas których wykorzystano technologię LiDAR, aby zdobyć nowe informacje na temat najdłuższej drogi sakbe, która ma około 100 kilometrów długości, została zbudowana przez Majów około 1300 lat temu i łączyła dwa miasta na Półwyspie Jukatan, Coba i Yaxuna.

Mapka przedstawia drogi sakbe badane w 2014 r. i w 2017 r.
(źródło ilustracji: Journal of Archaeological Science)

poniedziałek, 18 listopada 2019

Mija 60 lat od odkrycia groty Balamkanche

Oryginalny artykuł: Evocaran descubrimiento de Balamkanche en Coloquio dedicado a la arqueologia del Gran Acuifero Maya

Grota i cenote Balamkanché były po raz pierwszy badane przez specjalistów w 1959 roku. W ekspedycji, którą kierował wówczas amerykański archeolog Wyllys Andrews IV brali udział, między innymi, William Folan, George Stuart i Alfredo Barrera Vázquez. Wyprawa ta oficjalnie zapoczątkowała badania majańskich jaskiń.

Grota Balamkanche (fot. Karla Ortega)

poniedziałek, 14 października 2019

"Ubijak Majów" wykorzystywany przy budowie dróg

Oryginalny artykuł: El INAH restaura milenaria pieza en manos del Incay

Grupa specjalistów z Narodowego Instytutu Antropologii i Historii (INAH) przeprowadza prace restauratorskie, obejmujące głównie dokładne oczyszczenie wyrzeźbionego z wapienia dużego cylindra, nazywanego „ubijakiem Majów” i pochodzącego sprzed 1200 lat. Jest on przechowywany w Instytucie Infrastruktury Drogowej Jukatanu (INCAY), a pracami kierują Nancy Coronado Guajardo i Afifa Cetina.

Oczyszczanie kamiennego cylindra
(źródło fot.: Diario de Yucatan)

czwartek, 16 kwietnia 2015

Badania majańskiej drogi z Uxmal do Kabah

Oryginalny artykuł: Recorren mitico sacbe que conduce de Uxmal a Kabah

Słynna droga sacbé, łącząca majańskie miasta Uxmal i Kabah, związana jest z legendą, zachowaną w pamięci zbiorowej i przekazywaną z pokolenia na pokolenie. Obecnie specjaliści z Narodowego Instytutu Antropologii i Historii (INAH) w Meksyku postanowili dokładnie zbadać tę drogę, liczącą 18 kilometrów długości. Archeolodzy José Huchim (dyrektor Stanowiska Archeologicznego Uxmal) i Lourdes Toscano (kierująca Projektem Kabah) przekazali, że chociaż w latach 90-tych XX wieku drogę tę przemierzyli już częściowo Ramón Carrasco i Thomas Gallareta, to jednak dopiero teraz po raz pierwszy udało się pokonać całą trasę, prowadzącą z Uxmal, przechodzącą przez Nohpat, Che'etulix i Sacbe, i docierającą do Kabah.

Budowla na terenie stanowiska archeologicznego Sacbe (pomiędzy Nohpat a Kabah)
(fot. José Huchim, INAH)

środa, 13 listopada 2013

Miasta Majów: Dzibilchaltún (stan Jukatan, Meksyk)

Położone na północy Jukatanu Dzibilchaltún było jednym z ważniejszych miast w tym rejonie. Pierwsze wykopaliska, w latach 1956-65, podjęli uczeni z Middle American Research Institute w Tulane, przy finansowym wsparciu National Geographic Society. Natomiast od roku 1993 prace prowadzili archeolodzy meksykańscy.

Widok na Plac CentralnyDzibilchaltún 
Dzibilchaltún należy do najdłużej zamieszkiwanych majańskich miast, od V wieku p.n.e. aż do czasów kolonialnych, choć jego największy rozkwit przypadł na lata 600-1000 n.e. Na terenie Dzibilchaltún zachowało się dwanaście dróg sacbé o długości od 25 metrów do 1 kilometra. Sacbé 1 prowadzi do tak zwanej Świątyni Siedmiu Lalek. Cały kompleks obejmuje jednak aż osiem budowli, z których pięć powstało wokół wewnętrznego dziedzińca. W centrum wznosi się ołtarz z gładką stelą.

Sacbé 1 prowadząca do Świątyni Siedmiu Lalek

niedziela, 16 czerwca 2013

La Corona - mały sojusznik potężnego Calakmul

Mesoweb zainicjował nową serię publikacji pod tytułem La Corona Notes, w ramach której będą się ukazywały krótkie raporty z bieżących prac uczestników Proyecto Arqueológico Regional La Corona. Edytorami serii są: Marcello A. Canuto, Tomás Barrientos Q. oraz David Stuart. Pierwszy raport pióra szefów projektu - Marcello Canuto i Tomasa Barrientosa pt. “The Importance of La Corona”wyjaśnia znaczenie oraz historię tego stanowiska.

La Corona, podstopnica (pionowa płaszczyzna schodka) przestawiająca scenę rytualnej gry w piłkę  wraz z inskrypcją glificzną (fot. Wikimedia Commons)

wtorek, 23 kwietnia 2013

Miasta Majów: Ek' Balam (stan Jukatan, Meksyk)

W północno-wschodniej części Jukatanu położone jest miasto Ek’ Balam. Nazwa ta –  Czarny jaguar lub Gwiazda jaguar – odnosiła się prawdopodobnie do centrum ceremonialnego, a całe królestwo w czasach prekolumbijskich znane było jako Talol. Pierwsze informacje o tym mieście i krótki opis największych budowli zawarł w swej Relación de Ek’ Balam pełnomocnik króla Hiszpanii, Juan Gutierrez Picon. I chociaż Desiré Charnay również wspominał o istniejących ruinach, to jednak pozostawały one w zapomnieniu aż do lat 80-tych XX wieku, kiedy to dotarli tam amerykańscy archeolodzy William Ringle i George Bey. W roku 1994 natomiast rozpoczęto prace wykopaliskowe zakrojone na większą skalę, a na czele projektu stanęli wówczas meksykańscy badacze Leticia Vargas de la Peña i Víctor Castillo Borges.

Panorama Ek' Balam
Ek’ Balam ma długą historię, gdyż przypuszczalnie było zamieszkane już w latach 600-450 p.n.e., choć jego największy rozkwit przypadł na późny okres klasyczny (600 – 900 n.e.). Pod koniec VIII wieku n.e. miasto stało się siedzibą nowego dworu królewskiego i nastąpił wówczas wspaniały rozwój sztuki i architektury. Ek’ Balam odgrywało dużą rolę w rejonie jeszcze w latach 1000-1250. O znaczeniu miasta świadczy fakt, że posiadało swój glif-emblemat. Pomimo iż w architekturze Ek’ Balam można dostrzec wpływy z rejonów Campeche, Puuc czy Petén, to jednak wykazuje ona swój własny, odmienny styl, widoczny wyraźnie zwłaszcza w ornamentyce budowli, pokrytych stiukiem i malowidłami.

 
Przykłady bogatej ornamentyki budowli w Ek' Balam
(modelowana w stiuku głowa znajduje się w kolekcji
El Gran Museo del Mundo Maya, Merida, stan Jukatan, Meksyk)

środa, 27 lutego 2013

Miasta Majów: Cobá (stan Quintana Roo, Meksyk)

Największym majańskim miastem okresu klasycznego w północnej części półwyspu Jukatan, na terenie obecnego stanu Quintana Roo, było niewątpliwie Cobá, zajmujące powierzchnię aż 70 kilometrów kwadratowych. Majowie zbudowali je wokół jezior Cobá, Macanxoc, Xcanhá i Sakacal. Zwiedzanie ruin robi wielkie wrażenie, gdyż są one otoczone tropikalną roślinnością. Wydaje się, że nie pasują zupełnie do miast na Jukatanie i aż chciałoby się przenieść je na ziemie gwatemalskiej dżungli Petén. W Cobá bowiem można wyróżnić dwa style architektoniczne, jeden właśnie z Petén, typowy dla miast okresu klasycznego, i drugi – ze wschodniego wybrzeża, dominujący w okresie postklasycznym.

Począwszy od XIX wieku do Cobá przybywali liczni podróżnicy i badacze. W 1842 roku zjawił się tu znany nam dobrze John Lloyd Stephens, w 1882 roku – Juan Peón Contreras, dyrektor Muzeum Archeologicznego w Meridzie, a w 1891 roku – Teobert Maler. Wspominany już też Thomas Gann, po swej wizycie w Cobá w 1926 roku, swą relacją zainteresował archeologów z  Carnegie Institute w Waszyngtonie, którzy postanowili rozpocząć tu systematyczne wykopaliska.
Panorama Cobá
Pierwsze ślady osadnictwa w Cobá sięgają okresu preklasycznego. Od 100 r. n.e. nastąpił stopniowy wzrost liczby ludności, a znaczenie ekonomiczne i polityczne miasta zaczęło wzrastać. Już w latach 200-600 n.e. Cobá sprawowało kontrolę nad rozległym obszarem, być może nawet nad większością portów na wybrzeżu Morza Karaibskiego, choć miasto przeżywało swój największy rozkwit w latach 600-900. Pod koniec X wieku Cobá popadło w konflikt z Chichén Itzá i wkrótce straciło swe znaczenie w rejonie. W tym okresie pojawia się też nowy styl w tutejszym budownictwie. Miasto przetrwało co prawda do 1450 roku, ale sto lat później, gdy dotarli tu Hiszpanie, o wielkim niegdyś Cobá nikt już nie pamiętał.

czwartek, 3 stycznia 2013

Miasta Majów: Kabah (stan Jukatan, Meksyk)

Biała droga sacbé prowadziła niegdyś z Uxmal do Kabah i dochodziła Łuku, który stanowił bramę wejściową do centrum ceremonialnego. Pozbawiony już dekoracji łuk, usytuowany na schodkowej platformie stoi po zachodniej stronie współczesnej szosy, która została tak niefortunnie zbudowana, że przechodzi przez teren dawnego miasta.

Łuk w Kabah (rysunek Fryderyka Catherwooda)
Ruiny Kabah odwiedzili w połowie XIX wieku Stephens i Catherwood, a po nich dotarł tam jeszcze francuski podróżnik Desiré Charnay. Podziwiane przez nich budowle nadal świadczą o wielkości miasta, którego nazwa jest przypuszczalnie oryginalna, gdyż pojawia się w księgach Chilam Balam.

wtorek, 2 października 2012

Miasta Majów: Aké (stan Jukatan, Meksyk)

Izamal połączone było drogą sacbé z oddalonym o 32 kilometry Aké. Największy rozkwit Aké przypadł na okres klasyczny, choć miasto istniało już od okresu preklasycznego (300 r. p.n.e.) i przetrwało aż do połowy XV wieku. Obok Acanceh i Izamal było jednym z niewielu miast na północy Jukatanu, które zamieszkiwano nieprzerwanie przez tak długi czas. Przypuszczalnie był to dość znaczący majański ośrodek.

Ruiny Aké w połowie XIX wieku
(rysunek Fryderyka Catherwooda)
Ruiny zostały odkryte w 1842 roku przez Johna Lloyda Stephensa i Fryderyka Catherwooda, a pod koniec XIX wieku dotarł tu francuski podróżnik Desiré Charnay. Wówczas widocznych było jeszcze kilkanaście różnej wielkości piramid, zwieńczonych rozpadającymi się budowlami pałacowymi. Dzisiaj pozostały już tylko pokryte ziemią i porośnięte roślinnością pagórki, kryjące resztki dawnego miasta, które zajmowało niegdyś obszar czterech kilometrów kwadratowych.

Rysunek Desiré Charnaya przedstawiajacy jedną z miescowych piramid
Prace archeologiczne podjęto tutaj po raz pierwszy w 1979 roku. Najważniejszym i jak dotąd jedynym odrestaurowanym budynkiem jest Pałac z Kolumnami, położony przy rozległym placu. Na podstawie piramidalnej o wysokości sześciu metrów wznosi się trzydzieści sześć kolumn, z których każdą tworzy dziesięć kamiennych bloków. Dach budowli był zapewne wykonany z materiałów nietrwałych i z biegiem lat uległ całkowitemu zniszczeniu.

Pałac z Kolumnami
Pałac z kolumnami zajmował północną część wielkiego placu, przy którym od strony zachodniej wznosiły się Budowle 2 i 6, od południowej – Budowla 7, a od wschodniej – Budowle 9  i 13. Wokół centrum Aké rozmieszczone były budowle mieszkalne, stawiane na niewielkich platformach kamiennych. Miasto otoczone było murem obronnym. W 2003 roku archeolodzy z Narodowego Instytutu Antropologii i Historii w Meksyku rozpczęli kolejne prace wykopaliskowe pod kierunkiem Beatriz Quintal.

Kolumny Pałacu. W głębi widać pozostałosci jednej z budowli
Do zniszczenia majańskich budowli przyczynili się okoliczni mieszkańcy. Na początku XIX wieku powstała tu bowiem hacjenda, do budowy której wykorzystano kamienie pochodzące z piramid, a otaczające je tereny zamieniono w pola, na których uprawiano agawę w celu pozyskiwania sizalu.

poniedziałek, 13 sierpnia 2012

Miasta Majów: El Mirador (Gwatemala)

W głębi dżungli Petén rozciągało się niegdyś najpotężniejsze miasto Majów – El Mirador. Po raz pierwszy usłyszano o nim w 1926 roku, a cztery lata później Percy Madeira Jr., podczas rekonesansowych badań ruin ukrytych w dżungli, wykonał pierwsze zdjęcia lotnicze. Mapę miasta sporządził w 1962 roku Ian Graham. Od 1989 roku prace wykopaliskowe prowadzone są pod kierunkiem archeologa Richarda Hansena.

Okolice El Mirador stały się w okresie późnego preklasyku (350 r. p.n.e. – 150 r. n.e.) miejscem, gdzie zaczęły pojawiać się wielkie miasta z monumentalnymi budowlami. Wznoszone tam piramidy, niekiedy wielokrotnie modyfikowane, osiągały wysokości od 40 do 70 metrów. Najbardziej typową cechą architektury okresu preklasycznego były tak zwane kompleksy triadycznie, które miały symbolizować trzy kamienie stworzenia. Na szczycie wielkich platform piramidalnych stawiano trzy świątynie: największą w centrum i po bokach dwie mniejsze, zwrócone do siebie fasadami. Prowadzące na górę schody dekorowano wielkimi maskami bóstw, modelowanymi w stiuku i malowanymi.  Najstarszym miastem w tym rejonie było Nakbé, gdzie pierwsze konstrukcje pojawiły się w okresie od 1000 do 350 r. p.n.e. Jednak już około 300 r. p.n.e. dominującą rolę pełniło El Mirador.

Idąc przez dżunglę napotykamy często na porośnięte roślinnością
majańskie budowle, zniszczone wykopami grabieżców,
którzy poszukują grobowców i naczyń ceramicznych
W późnym okresie preklasycznym nastąpił ogromny wzrost liczby mieszkańców, co wiązało się z nowymi projektami architektonicznymi, dotyczącymi zarówno budowli sakralnych, jak i rezydencjalnych. El Mirador połączono drogami sacbé z sąsiednimi ośrodkami: Nakbé, Tintal i Wakná.

Gdy zbliżamy się do El Mirador, droga zaczyna piąć się w górę.
To znak, że wkraczamy już powoli na wielką platformę,
na której wzniesiono piramidę La Danta
Największą budowlą El Mirador jest La Danta. Piramida ma trzy platformy. Na najniższym poziomie o podstawie 300 na 300 metrów i wysokości siedmiu metrów powstało kilka konstrukcji, między innymi trzy świątynie o wysokości jedenastu metrów. Druga platforma ma wysokość siedmiu metrów, a trzecia – 21 metrów. Na samym szczycie wzniesiono kompleks trzech świątyń.


Boczne świątynie kompleksu triadycznego na szczycie La Danta
Cała budowla ma 72 metry wysokości i jest jedną z największych piramid na świecie. Archeolodzy stopniowo rekonstruowali główną świątynię, której schody ozdobione były po bokach maskami bóstw.

Prace przy rekonstrukcji głównej świątyni kompleksu triadycznego na szczycie La Danta (2007 r.)

Jedna z masek zdobiących schody centralnej świątyni kompleksu triadycznego na szczycie La Danta

Górna część centralnej świątyni na szczycie La Danta
La Danta znajduje się we wschodniej części miasta i połączona była drogą sacbé z tzw. Grupą Zachodnią, gdzie wznosi się kolejna, monumentalna piramida El Tigre, o podstawie 140 na 140 metrów i wysokości 55 metrów.

Widok ze szczytu El Tigre na piramidę La Danta
W pobliżu stoi Budowla 34, jak dotąd najlepiej odbudowana przez archeologów. Obie strony schodów prowadzących na szczyt świątyni zostały udekorowane wielkimi, modelowanymi w stiuku maszkaronami z łapami jaguara z wysuniętymi pazurami. Z tego też powodu budowlę nazywa się Świątynią Łapy Jaguara lub Świątynią Pazura Jaguara.

Maska po lewej stronie schodów Budowli 34

Budowla 34 z widocznymi schodami, pokrytymi warstwą stiuku
Na terenie miasta zachowało się kilka rzeźbionych stel. Na uwagę zasługuje zwłaszcza Stela 2, na której widoczny jest wizerunek Głównego Bóstwa Ptasiego i fragment inskrypcji glificznej, co dowodzi używania pisma już w późnym okresie preklasycznym.

Stela 2
Trzecią wielką budowlą El Mirador jest piramida Los Monos o wysokości 48 metrów, położona na południe od El Tigre.


Boczne świątynie kompleksu triadycznego na szczycie piramidy Los Monos
Nazwy La Danta, El Tigre i Los Monos zostały nadane współcześnie i stanowią określenia trzech największych ssaków żyjących w tym rejonie, czyli odpowiednio: tapira, jaguara i małpy. Te trzy wielkie piramidy, widoczne na horyzoncie z odległości wielu kilometrów, również stanowiły swoisty kompleks triadyczny.

Na wschód od piramidy El Tigre rozciąga się Akropol Centralny, wzniesiony na platformie o wysokości od 8 do 10 metrów. Mógł on stanowić administracyjne centrum miasta. Dokoła Akropolu Centralnego powstały jeszcze inne kompleksy architektoniczne, pełniące funkcje sakralne albo stanowiące rezydencje władców. Większość z nich jest nadal porośnięta roślinnością i jest tu jeszcze wiele do zrobienia. Grupy budowli zostały nazwane przez archeologów: León, Cascabel Cigarras i Los Micos.



Porośnięte roślinnością piramidy w El Mirador
Poszczególne kompleksy architektoniczne były w czasach Majów połączone drogami o szerokości dochodzącej nawet do 50 metrów, które leżały na nasypach o wysokości 1-4 metrów, co było konieczne ze względu na pobliskie obszary bagienne. El Mirador położone jest na niewielkim wzniesieniu otoczonym mokradłami, co zapewne sprzyjało rozwojowi rolnictwa, jak i spełniało funkcję obronną.

Pod koniec późnego okresu preklasycznego, prawdopodobnie około 150 roku, El Mirador zostało niemal całkowicie opuszczone. Do dziś archeolodzy starają się rozwiązać zagadkę tajemniczego upadku tak potężnego miasta. Richard Hansen, który wiele lat poświęcił pracy w El Mirador, uważa, że jedną z najważniejszych przyczyn stała się degradacja środowiska naturalnego, zwłaszcza zaś negatywne skutki wylesienia.



niedziela, 15 kwietnia 2012

Sakbe - majańska autostrada

Oryginalny artykułAncient road at Maya village buried by volcanic ash 1,400 years ago (English)

W Salwadorze archeolodzy odkryli drogę prowadzącą do wioski Joya de Ceren, doskonale zachowaną pod grubą warstwą pyłu pochodzącego z wybuchu pobliskiego wulkanu. Sakbeob (czyli "białe drogi", l. poj. sakbe) były to starożytne drogi wznoszące się ponad poziom terenu, zazwyczaj obramowane kamieniami i brukowane białym wapieniem, łączące ze sobą świątynie, place i miasta. W okresie prekolumbijskim miały na Jukatanie ważne znaczenie praktyczne, polityczne i religijne. Niektóre miały długość do 65 km.

Sakbe w Joya de Ceren ma 1,8 m szerokości i została wybudowana około 600 r. n.e z utwardzonego białego pyłu wulkanicznego z wcześniejszych erupcji. Jest to pierwsza odkryta droga, która nie była wykończona kamieniem (który zazwyczaj dobrze się zachowuje), ale po obu stronach miała kanały z wodą. Dzięki doskonałemu zachowaniu pod pyłem wulkanicznym, znaleziono nawet ślady dłoni mieszkańców naprawiających brzegi drogi.

Sakbe prawdopodobnie prowadzi do dwóch budowli ceremonialnych oddalonych o 30 m. Archeolodzy uważają, że jedna należała do szamanki, natomiast w drugiej przygotowywano duże ilości jedzenia i picia, serwowanego następnie na miejskim placu w czasie ceremonii z okazji zbiorów. Archeolodzy uważają także, że ceremonia trwała w momencie wybuchu wulkanu, ponieważ nie znaleziono żadnych śladów powrotu do domów, a drzwi domów były pozamykane. Prawdopodobnie mieszkańcy opuścili plac i pobiegli na południe, ponieważ niebezpieczeństwo nadeszło z północy.

Przypuszcza się, że wybuch nastąpił w roku 630 n.e. mniej więcej o 7 pewnego sierpniowego wieczoru, ponieważ w pyle zachowały się dojrzałe kolby kukurydzy, narzędzia rolnicze były pochowane, posiłek został podany, ale naczynia nie pozmywane, posłania nie rozścielone, a kukurydza stała w naczyniach z wodą, aby namokła na następny dzień.

Jeśli mieszkańcy skorzystali z sakbe jako drogi ucieczki, archeolodzy spodziewają się znaleźć ich ślady, a być może nawet ciała na południe od wioski. W samej wiosce nie znaleziono żadnych szczątków ludzkich.

Czytaj także o rolnictwie w Joya de Ceren (po polsku)
Fotogaleria Joya de Ceren (po polsku)

Sakbe w miejscowości Labna na Jukatanie
Sakbe w miejscowości Labna na Jukatanie
Sakbe in Labna, Yucatan